Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

Η χρεωκοπία της πολιτικής

Η χρεωκοπία της πολιτικής


Διαβάζοντας στον καθημερινό τύπο τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα στα οποία εμπλέκονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πολιτικά πρόσωπα τότε πιθανόν να καταλήξουμε στα ακόλουθα συμπεράσματα:
Δύσκολα μπορεί να συναντήσουμε άλλη ευρωπαική χώρα, με την εξαίρεση της Ιταλίας , της οποίας η πολιτική ζωή να έχει ξεφτίσει σε τέτοιο βαθμό και να ελέγχεται σε τέτοιο βάθος και με τέτοια ένταση από εγχώρια ή διεθνή επιχειρηματικά και εκδοτικά συμφέροντα.
Επίσης διεθνώς , δεν είναι τόσο συνηθισμένο να υπάρχουν πολιτικοί , σε τέτοια αριθμητικά μεγέθη τουλάχιστον ,και σε τέτοια έκταση που να είναι έτοιμοι όχι μόνο να εξυπηρετήσουν επιχειρηματικά και οικονομικά συμφέροντα αλλά και πρόθυμα να εξαρτώνται από αυτά. Χάρις σε μια άλλη ελληνική πρωτοτυπία ,την ύπαρξη ενός νομοθετικού πλαισίου , που εξασφαλίζει εύκολα την παραγραφή , οι άνομες και ανήθικες αυτές σχέσεις έχουν εξασφαλίσει και την διηνεκή ατιμωρησία.
Η πολιτική ελίτ σταδιακά απέκτησε διακριτά κοινωνικά χαρακτηριστικά , που συγκρούονται με τα συμφέροντα των εργαζόμενων και παραγωγικών τάξεων. Δεν αντιπροσωπεύουν τον λαό , με τις ποικίλες κοινωνικές συσσωματώσεις του , αλλά τα ίδια και οικογενειακά τους συμφέροντα. Ας φανταστούμε: αν για το μέλος ενός σωματείου που κατηγορείται για κάποιο αδίκημα θα έπρεπε να ζητηθεί πρώτα η άδεια για παράδειγμα της ΟΤΟΕ για τους τραπεζουπάλληλους ή των Δικηγορικών Συλλόγων για ένα δικηγόρο , για να του ασκηθεί δίωξη ,όπως συμβαίνει σήμερα με τους βουλευτές και την Βουλή σε τι έκτασης κοινωνική ανομία θα είχαμε φτάσει.
Ενδιαφέρον είναι ότι τα πρόσωπα που εκστρατεύουν κατά του λαικισμού , λαφυραγωγούν κατά του ελληνικού κράτους και των ευρωπαικών προγραμμάτων . Ενώ θεωρητικά εκπροσωπούν υποτίθεται τον εκσυγχρονισμό και τον ορθολογισμό διαπρέπουν στα ρουσφέτια και στις προσλήψεις από το παράθυρο. Έτσι δύο με τρείς οικογένειες κυριαρχούν στην ελληνική πολιτική ζωή ,ενώ χαρακτηριστικά χαμηλό είναι το μορφωτικό επίπεδο του πολιτικού προσωπικού.
Θα σταθούμε σε ορισμένες ενδιαφέρουσες περιπτώσεις που δίνουν μια ιδιαίτερα νότα στις ευρωεκλογές .Το ΛΑΟΣ και ο Καρατζαφέρης αναπτύσσουν έναν υποτίθεται αδιαπραγμάτευτο ,χωρίς εκπτώσεις εθνικό λόγο , που συγκρούεται με την ουσιώδη συνάφεια πολιτικής και οικονομικών συμφερόντων στην ελληνική εκδοχή του. Σε ορισμένες περιπτώσεις διεκδίκησε την υπέρβαση της διάκρισης αριστεράς – δεξιάς .Βεβαίως δεν υπάρχει τίποτε αναληθέστερο από αυτά. Η επιλογή του, ως πρώτης στο ψηφοδέλτιο για την Ευρωβουλή της Ν.Τζαβέλλα επιβεβαιώνει αυτή την άποψη.
Η Ν.Τζαβέλλα διορίστηκε από τον Κ. Μητσοτάκη ως διοικητής στον ΟΑΕΔ και στην συνέχεια ως βουλευτής .Κατόπιν διετέλεσε αντιπρόεδρος στο Ίδρυμα Λάτση και στην συνέχεια στέλεχος στην Ιντρακόμ και αντιπρόεδρος στο Ίδρυμα Κόκκαλη. Επίσης για ένα διάστημα ο Κ.Σημίτης την είχε διορίσει ως αντιπρόεδρο στην Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων. Επισημαίνουμε ότι ο χαρακτήρας των θέσεων που κατείχε και στον ιδιωτικό τομέα είναι λιγότερο τεχνοκρατικές και περισσότερο «πολιτικές» Αλήθεια με τέτοια στελέχη μπορεί το ΛΑΟΣ να αντιταχθεί ,στο πολιτικό κατεστημένο ,στους Αμερικάνους , στα συμφέροντα του Κόκκαλη ή μήπως θα τα εξυπηρετήσει καλύτερα από άλλους; Αλλά και οι επιθέσεις του Καρατζαφέρη στην Ντόρα την βλάπτουν ή αντίθετα κτίζουν το μετριοπαθές προφίλ της , που τόσο ανάγκη το έχει, δεδομένης και της οικογενειακής της προέλευσης (αποστασία ,ταύτιση με την μοναρχία ) ;
Μία άλλη ενδιαφέρουσα περίπτωση είναι η τοποθέτηση της Μ.Γιαννάκου ως πρώτης στο Ευρωψηφοδέλτιο της Ν.Δ. Πρόκειται για μία πολιτικό η οποία δικαίως έγινε συμπαθής από την περιπέτεια της υγείας της ,αλλά όμως αποδοκιμάστηκε στις τελευταίες εκλογές και δεν κατάφερε να εκλεγεί στην Βουλή. Ως υπουργός θα μείνει στην ιστορία για δύο πράγματα :
Πρώτον τον αλαζονικό και θατσερικό τρόπο με τον οποίο προσπάθησε περάσει την νεοφιλελεύθερη απορύθμιση της ανώτατης παιδείας , που βέβαια δεν την βελτίωσε σε τίποτα και ούτε πέτυχε να γιατρεύσει κάποιες σοβαρές ασθένειες της όπως την κομματοκρατία ,τα κλειστά κυκλώματα στους διδάσκοντες , και την οικονομική λεηλασία.
Δεύτερον τον επίμονο τρόπο με τον οποίο υπερασπίστηκε την προσπάθεια αναθεώρησης της ελληνικής ιστορίας με το εγχειρίδιο ιστορίας της στ’ δημοτικού , παρά τα σοβαρά επιστημονικά λάθη , που τεκμηριωμένα έδειξαν ιστορικοί διαφορετικής πολιτικής τοποθέτησης και προέλευσης.
Βέβαια σταδιακά και μεθοδευμένα προσπάθησαν, πολιτικοί φίλοι Μ.Γιαννάκου να ξαναφτιάξουν την εικόνα της Συχνές τηλεοπτικές εμφανίσεις , δηλώσεις και άρθρα υποστήριξης από διάφορους όπως ο Θ.Βερέμης ή ο δημοσιογράφος Σ.Κασιμάτης («ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» 15.5.2009).
Ο Συνασπισμός για ένα διάστημα υπήρξε ο αγαπημένος της δημοσιότητας και των δημοσκοπήσεων. Ήταν η εποχή που ο Αλαβάνος έβαζε πλάτη στις επιθέσεις κατά του αρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου και υπέρ του εγχειριδίου της κ.Ρεπούση , δηλαδή δύο θέματα που άπτονταν άμεσα της ιδεολογικής ηγεμονίας των ελίτ. Στην συνέχεια ο ρόλος που έπαιξε στα «Δεκεμβριανά» , όχι βέβαια ο εθνομηδενισμός που βρίσκει πρόσφορο έδαφος στον Συνασπισμό, προβλημάτισαν τα κυρίαρχα συμφέροντα όπως έδειξαν άρθρα του Α.Παπαχελά. Τώρα ο νέος αγαπημένος γίνονται οι Οικολόγοι -Πράσινοι. Τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης κοπιάζουν καθημερινά ώστε να τους εξασφαλίσουν κοινοβουλευτική παρουσία. Ο Α.Καρκαγιάννης στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ μας συμβουλεύει πώς αν απορρίπτουμε τα δύο μεγάλα κόμματα να ψηφίσουμε το Δράσις του Σ.Μάνου και τους Οικολόγους-Πράσινους .Ο Γ.Κύρτσος από τον Αντέννα πλέκει το εγκώμιο των Οικολόγων.
Τι σημαίνουν όλο αυτά; Ότι για να ολοκληρωθεί ο έλεγχος και το βραχυκύκλωμα της πολιτικής ζωής , θα πρέπει ο ασφυκτικός έλεγχος των παραδοσιακών κομμάτων ,να συμπληρωθεί με τον έλεγχο και αυτών που μπορεί να εμφανίζονται ως δυνάμει διαφορετικά ή και ανατρεπτικά .Το κόμμα του Σ.Μάνου εκπροσωπεί το σκληρό πυρήνα της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας και της αναθεώρησης της νεοελληνικής ιστορίας , που σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό έχει διαχυθεί και στα δύο μεγάλα κόμματα. Οι Οικολόγοι- Πράσινοι σε ευρωπαικό επίπεδο , έχοντας αποσπαστεί από τις αρχικές ριζοσπαστικές τους αφετηρίες , ταυτίστηκαν με τους τυχοδιωκτισμούς του αμερικανισμού και στο όνομα του ρεαλισμού ,μεταλλάχθηκαν σε ένα παρηκμασμένο αστικό κόμμα. Ο Τρεμόπουλος ,ακολουθώντας τον νέο-οθωμανισμό των κυρίαρχων ελίτ, στο παρελθόν μαζί με τον Μπουτάρη είχε ζητήσει κεντρικός δρόμος της Θεσσαλονίκης να μετονομαστεί σε Κεμάλ Ατατούρκ. Επίσης θετικά αντιμετώπισαν το αμερικανόπνευστο σχέδιο Ανάν.Οι απόψεις των Οικολόγων –Πράσινων διατυπώνονται πολύ προσεκτικά στα μέσα ενημέρωσης , σχεδόν κρύβονται ,για να μην απωθήσουν του υποψηφίους ψηφοφόρους , που σε ένα μεγάλο βαθμό προέρχονται από την Νέα Δημοκρατία ,απέχουν δε παρά πολύ από τις αντίστοιχες των Κύπριων Οικολόγων.
Εμφανής είναι η μέριμνα των οικονομικών και εκδοτικών συμφερόντων να εμποδίσουν την ανάδυση άλλων δυνάμεων που δεν ελέγχονται και δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Αντίθετα επιθυμούν να συνομιλούν με ένα πολιτικό προσωπικό ,με φεουδαρχικά χαρακτηριστικά , ουσιαστικά απαίδευτο και εύκολα χειραγωγίσιμο.
Έτσι επιβεβαιώνοντας μια παλιά κριτική ,το ελληνικό κοινοβούλιο υποβαθμίζεται τραγικά ,μετατρέπεται σταδιακά σε ένα διακοσμητικό θεσμό και η νεοελληνική δημοκρατία μεταλλάσσεται σε χρηματοκρατία.
Οι θεσμοί απώλεσαν όχι μόνο την εγκυρότητά τους αλλά και την αντιπροσωπευτικότητά τους. Μία αλλαγή εις βάθος , ριζοσπαστική, αμεσοδημοκρατική και ασυμβίβαστη είναι η αναγκαία προυπόθεση για να επιβιώσει η νεοελληνική κοινωνία. Όμως για να συμβεί αυτό χρειάζεται πολλά να γίνουν ,με πρώτη προυπόθεση , ο ελληνικός λαός να εξέλθει από τον λήθαργο και την αμεριμνησία.
Οι προηγούμενες γενιές ,θυσιάστηκαν για αυτά που καλώς ή κακώς πίστευαν .Υπηρέτησαν την πολιτική με ασκητικό τρόπο , έγιναν ίσως οι «ιησουίτες της πολιτικής».Σήμερα πόσοι νεοέλληνες αντιλαμβάνονται την πολιτική ως προσφορά , ως μέσο για επιτευχθούν μακρύτεροι στόχοι ,πόσοι δεν θεωρούν την πολιτική ως πλιάτσικο ;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου