Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

Το ρυθμιστικό σχέδιο για την Αττική

Το νέο ρυθμιστικό σχέδιο για την Αθήνα
Συγγραφέας:
Σπύρος Κουτρούλης
2009
Η άλωση της Αττικής
Ότι η κυβέρνηση της Ν.Δ., όπως και όλες οι προηγούμενες χωρίς καμιά εξαίρεση, δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον για το ελληνικό περιβάλλον, την ιστορική και αισθητική του σημασία, καθώς και τον ρόλο των κοινοτήτων, είναι κάτι που το γνωρίζουμε πολύ καλά. Όμως ορισμένα γεγονότα που συνέβησαν τον τελευταίο καιρό επιβεβαιώνουν τους χειρότερους φόβους για το μέλλον του τόπου μας. Πρώτα-πρώτα η μείωση του τέλους ταξινόμησης ιδιαίτερα στα μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητα, επιβαρύνει περισσότερο έναν ήδη ελλειμματικό προϋπολογισμό και, αντί να ευνοεί τη χρήση των μέσων μαζικής συγκοινωνίας που είναι φιλικά προς το περιβάλλον, προτρέπει στη μεγαλύτερη χρήση ιδιωτικών αυτοκινήτων. Δεύτερον, σε εποχές που οι εργαζόμενοι πένονται, ενώ και οι τιμές των καυσίμων μειώνονται, εγκρίθηκαν σημαντικές αυξήσεις στους ταξιτζήδες οι οποίοι αφενός διακρίνονται στο ευγενές άθλημα της φοροδιαφυγής, αφετέρου με την καθημερινή τους συμπεριφορά επιβαρύνουν έντονα το κυκλοφοριακό πρόβλημα στην Αθήνα. Τρίτον και χειρότερο, σύμφωνα με τον κ. Σουφλιά, το νέο ρυθμιστικό σχέδιο προβλέπει να ενταχθεί όλη η Αττική «εντός σχεδίου», ώστε να είναι δυνατή η οικοδόμησή της. Στόχος, κατά τις δηλώσεις του, να είναι δυνατόν να κατοικήσουν στο Λεκανοπέδιο 8 εκατομμύρια! Δηλαδή, περίπου όλη η Ελλάδα θα πρέπει να συγκεντρωθεί στην Αθήνα και κατά συνέπεια να ερημώσει όλη η υπόλοιπη. Για όσους γνωρίζουν κάπως ιστορία, ένας από τους λόγους που κατέρρευσε το Βυζάντιο ήταν η εγκατάλειψη των επαρχιών του. Αντίθετα, η ισορροπημένη κατανομή του πληθυσμού συμβάδισε με τις μεγαλύτερες περιόδους ευημερίας και ακμής, ενώ η άνθιση των κοινοτήτων, με την κυριαρχία της γνησιότερης δημοκρατίας. Έτσι αποδεικνύεται ότι η μεταφορά του αεροδρομίου στα Σπάτα, όπως και η διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων, έχουν ευρύτερες συνέπειες, με πρώτη την καταστροφή του πρασίνου στα Μεσόγεια και τη δημιουργία νέων ζωνών τσιμέντου. Φυσικά, τα χειρότερα είναι μπροστά μας, καθότι η ερήμωση της ελληνικής επικράτειας είναι φυσικό να ανοίξει τις ορέξεις γειτόνων που δημογραφικά ασφυκτιούν.
Όμως τι συμβαίνει στο πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού; Φυσικά, απολύτως τίποτε. Στο παρελθόν διαβάσαμε άρθρα του Σ. Μάνου και του Α. Παπαγιαννίδη, που επιχειρηματολογούσαν ότι μέρος αυτών των εκτάσεων θα πρέπει να δοθούν για την κατασκευή πολυτελών κατοικιών αντί πρασίνου.
Ήδη υπάρχουν οι... «μνηστήρες». Στον Ελεύθερο Τύπο (18.11.2007) γράφτηκε: «Η πρόσφατη συνάντηση του υπουργού Οικονομίας Γ. Αλογοσκούφη με τον Ντόναλντ Τραμπ, πρόεδρο του αμερικάνικου κολοσσού ΤRUMP, και τον Κώστα Κονδύλη, επικεφαλής της εταιρείας Costas Kondylis & Partners και κατεξοχήν αρχιτέκτονα του Ντόναλντ Τραμπ, δεν περιορίστηκε σε μια γενικού περιεχομένου συζήτηση για τις ευκαιρίες που παρουσιάζει η αγορά ακινήτων στη χώρα μας. Ο κ.Τραμπ ζήτησε ο ίδιος τη συνάντηση, για να γνωστοποιήσει το κατ’ αρχην ενδιαφέρον του ομίλου για το σχέδιο αξιοποίησης του παλαιού αεροδρομίου στο Ελληνικό. Σχέδιο που βρίσκεται στα τελικά στάδια της διαμόρφωσής του πριν από την προκήρυξη του σχετικού διεθνούς διαγωνισμού από το ΥΠΕΧΩΔΕ». Κατά συνέπεια οι κίνδυνοι πλέον είναι ορατοί και το σχέδιο προφανές: Εγκατάλειψη και λεηλασία κάθε πιθανού χώρου πρασίνου, ώστε η παράδοσή του στην ιδιωτική αυθαιρεσία να έρθει ως αναγκαίο, φυσικό γεγονός.
Απέναντι σε αυτήν τη θλιβερή κατάσταση έχουμε, ήδη κατά καιρούς, πολλά προτείνει. Με πρώτο τη μεταφορά της πρωτεύουσας στη Θεσσαλονίκη, έναν «Αντι-Καποδιστρία» ώστε να μεταφερθεί η μεγαλύτερη δυνατή εξουσία στις κοινότητες, που θα λειτουργούν αμεσοδημοκρατικά, με λαϊκές συνελεύσεις και τη διενέργεια δημοψηφισμάτων σε τοπικό και εθνικό επίπεδο ώστε να αποδειχθεί στην πράξη ότι οι επαγγελματίες πολιτικοί δεν είναι καθόλου αναγκαίοι.
Σπύρος Κουτρούλης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου