Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

Ο ταλαντούχος κ.ΒΕΡΕΜΗΣ , ο στρατηγός Μακρυγιάννης και το ΕΛΙΑΜΕΠ












Ο κ. Θάνος Βερέμης με δύο άρθρα στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ επιτίθεται στον στρατηγό Μακρυγιάννη. Το κείμενο γράφτηκε σαν να μην έχουν προηγηθεί τα δοκίμια του Γ.Σεφέρη , του Γ.Θεοτοκά και του Ζ.Λορεντζάτου. Ακόμη μπορούμε να ισχυριστούμε ότι δεν λαμβάνει ή τουλάχιστον υποδύεται ότι δεν λαμβάνει υπόψη του ένα μεγάλο μέρος από τα «Απομνημονεύματα» και τα ιστορικά γεγονότα που συνδέονται με τον στρατηγό Μακρυγιάννη .
Έχουν προηγηθεί άλλα πονήματα του κ.Βερέμη , όπου εμφανίζει ως παράδειγμα προς αποφυγή τον λαϊκό στρατό του 1821 δηλαδή τους κλέφτες και τους αμαρτωλούς.
Η επιχειρηματολογία του είναι στον αέρα και δεν αξίζει να ασχολούμεθα .Οι στοχεύσεις του όμως είναι προφανείς .Να αναθεωρηθεί και να αποδομηθεί η νεώτερη ελληνική ιστορία , να αποθεμελιωθούν τα ριζώματα του ελληνισμού ώστε να υπηρετηθούν σημερινοί πολιτικοί στόχοι. Από τον αναθεωρητικό του οίστρο γλιτώνει προς το παρόν ο Καποδίστριας αλλά είναι εντυπωσιακό ποιους τοποθετεί στην θέση των ηρώων : « τον Γ. Παπακωνσταντίνου , τον Δ.Χρυσοχοίδη , τον Α.Παπαδόπουλο , την Μ.Γιαννάκου».
Σε συνέντευξή του στα ΝΕΑ (12-6- 2010) δηλώνει ότι θεωρεί ως μεγαλύτερη επιτυχία του « τη συμμετοχή μου στη δημιουργία του Ελληνικού Ιδρύματος Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ ». Προφανώς για το επιστημονικό του έργο δεν θα νοιώθει τα ίδια αισθήματα περηφάνιας .Αλλά ποιο είναι το έργο του ΕΛΙΑΜΕΠ και ποιες οι χρηματοδοτικές του πηγές. Αν είναι από το εξωτερικό θα πρέπει να τις δηλώσει με σαφήνεια .Αν προέρχονται από το ελληνικό δημόσιο , θα πρέπει να εξεταστεί αν σε καιρούς ιδιαίτερης οικονομικής στενότητας το έργο που παράγει αντιστοιχεί στους πόρους που απορροφά .Έχουμε την πεποίθηση ότι τα χρήματα ελληνικού λαού σε άλλη μια περίπτωση δεν πιάνουν τόπο, πάνε χαμένα . Το ΕΛΙΑΜΕΠ , πέραν του να φιλοξενεί άρθρα που ευχόντουσαν το κλείσιμο του Κυπριακού σε πέντε με έξη μήνες ,σαν του κ.Καρρά , (ο οποίος φυσικά δεν έχει καμιά σχέση με την επιστημονική κοινότητα ), έχει να επιδείξει μια πολύ συγκεκριμένη δραστηριότητα :Να παράγει εκείνη την ιδεολογία στην οποία έχει εγκλωβιστεί η ελληνική εξωτερική πολιτική τις τελευταίες δεκαετίες. Πρόκειται για ένα σύνολο ευρωαντλαντικών ιδεοληψιών , που αντιλαμβάνονται τα συμμαχικά συμφέροντα ως ταυτόσημα πάντα με τα ελληνικά .Στόχος είναι να ακολουθείται στα Βαλκάνια από την Ελλάδα μια πολιτική κομπάρσου των αμερικάνικων συμφερόντων και στα ελληνο-τουρκικά να αναγνωριστούν ορισμένες επιδιώξεις της Άγκυρας όπως ότι στο Αιγαίο έχει ζωτικά συμφέροντα και ότι η ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη είναι αναγκαιότητα για την Ελλάδα. Αλλά το πρόβλημα είναι βαθύτερο . Το ΕΛΙΑΜΕΠ δεν παράγει στρατηγική σκέψη – τόσο απαραίτητη σε χώρα συνόρων όπως η Ελλάδα , αλλά ιδεολογία. Γύρω του συγκεντρώνει πανεπιστημιακούς ώστε η ιδεολογία του να παραχθεί μέσα από τους πανεπιστημιακούς χώρους , αποκλείοντας, άν είναι δυνατόν ,κάθε άλλη σχολή σκέψης .
Δεν είναι τυχαίο ότι ποτέ δεν ασχολήθηκε – θετικά ή αρνητικά – με το έργο και την στρατηγική σκέψη του Παναγιώτη Κονδύλη . Δεν ασχολήθηκε μαζί του ούτε όταν ζούσε - και μπορούσε να προσφέρει πολλά - , ούτε όταν πέθανε και το έργο του θα έπρεπε να γίνει αντικείμενο συστηματικής μελέτης, όπως γίνεται σήμερα στην Γερμανία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Μάλλον θεώρησε ότι η τακτική της αποσιώπησης είναι ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπιστεί. Σιωπηρό επίσης στέκεται και στο έργο άλλων στοχαστών με διεθνή εμβέλεια όπως ο Β.Μαρκεζίνης.
Πίσω λοιπόν από τις ιδεοληψίες του ΕΛΙΑΜΕΠ ,έρχονται καθηγητές σαν τον κ.Βερέμη για να καλύψουν τα κενά ή για να τους δώσουν μεγαλύτερη έμφαση και πιστικότητα .
Ανάμεσα σε αυτές είναι η δήθεν διάκριση μεταξύ ευρωπαϊστών και λαϊκιστών. Υποτίθεται ότι οι ευρωπαϊστές επιθυμούν σε αντίθεση με τους δεύτερους τον εκσυγχρονισμό και την υιοθέτηση «ορθολογικών» θεσμών. Στην πραγματικότητα οι ευρωπαϊστές μας το μόνο που θέλανε διακαώς είναι τα χρήματα από τα ευρωπαϊκά προγράμματα και όχι τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Για αυτό σήμερα κατηγορούνται ως μιζαδόροι , πρωτομάστορες του «εκσυγχρονισμού » (Μαντέλης, Τσουκάτος, Πανταγιάς) . Με ευρωπαϊστές οργανώθηκαν δύο γεγονότα που έγιναν η αιτία να υπάρξει μια απίστευτη και ανεπανάληπτη σπατάλη του δημόσιου χρήματος , για τα οποία ανενδοίαστα εξακολουθούν να καυχώνται , το αεροδρόμιο στα Σπάτα και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004.
Ο κ. Βερέμης ,ο κ. Κουλουμπής , ο κ.Τσούκαλης , ο κ.Καρράς και οι υπόλοιποι του ΕΛΙΑΜΕΠ μπορούν να υποστηρίζουν τις απόψεις τους και αυτές να αξιολογούνται από την κοινωνία. Όμως σε καιρούς όπου ουσιαστικά η χώρα έχει χρεοκοπήσει , οφείλουν να μην λαμβάνουν ούτε ένα ευρώ από το δημόσιο ταμείο. Να πληρώνουν από την τσέπη τους ή απο φανερούς σε όλους χορηγούς , για να εκδίδουν τα βιβλία τους , να οργανώνουν τα συνέδριά τους , όπως κάνουμε όλοι , ιδιαίτερα αν πράγματι πιστεύουν σε μια κοινωνία πολιτών ανεξάρτητης του κράτους. Βεβαίως γνωρίζουμε ότι κάτι τέτοιο τους είναι πολύ δύσκολο , διότι πρόκειται μάλλον για περιπτώσεις "κρατικών" διανοούμενων. Αλλά ενός κράτους , που βρίσκεται σε καθεστώς πολλαπλής κηδεμονίας και συνεπώς η ιδεολογία που παράγει είναι ιδεολογία υποτέλειας και εξάρτησης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου