Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

ΚΥΠΡΟΣ:η επώδυνη συντριβή των αυταπατών και η νεκρανάσταση του σχεδίου Ανάν



ΡΗΞΗ φ.92

Η μεταπολεμική απόπειρα να δημιουργηθεί η Ενωμένη Ευρώπη, κατά το αντίστοιχο ,για πολλούς, των ΗΠΑ υπόδειγμα, απέτυχε παταγωδώς. Με τον τρόπο όμως που διαχειρίσθηκε την Κύπρο, διέλυσε κάθε αυταπάτη ή προσδοκία, που μπορούσαμε ακόμη να έχουμε.
Η Ευρώπη δεν αποτελείται από μεμονωμένους πολίτες, που μπαίνουν σε ένα χωνευτήρι για να δημιουργήσουν ένα νέο έθνος, αλλά από έθνη-κράτη  που δεν έχουν εγκαταλείψουν τις φιλοδοξίες τους, αλλά βρήκαν σε αυτή ένα νέο πεδίο για να προωθήσουν τα ίδια συμφέροντά τους. Μάλιστα κάποια από τα αυτά τα έθνη, διατηρούσαν αποικίες και εκμεταλλεύονταν άλλους λαούς, όχι μόνο μέχρι το τέλος του β’ παγκοσμίου πολέμου, αλλά και μέχρι το τέλος  των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών. Προφανώς οι ιστορικές ήττες, που υπέστησαν από τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, τα ανάγκασε να περιοριστούν στην Ευρώπη, ενώ ένα δευτερεύοντα ρόλο   σε αυτές τους τις αποφάσεις, έπαιξαν οι τρομακτικές εμπειρίες του β’ παγκοσμίου πολέμου.
   Μετά την πτώση των ανατολικών καθεστώτων, η Γερμανία δειλά-δειλά εκδηλώνει τις φιλοδοξίες  της, χωρίς βέβαια να αντιτίθεται στις ΗΠΑ. Η πρώτη της σοβαρή ενέργεια έγινε με την επιτυχημένη της προσπάθεια να διαλύσει την Γιουγκοσλαβία, ώστε  να θέσει στην επιρροή της, περιοχές της όπως η Κροατία.
   Σε όλο αυτό το διάστημα στην Ελλάδα κυριάρχησε ένας αφελής ευρωπαϊσμός, που περιφρονούσε την απτή πραγματικότητα και την έφερε εντελώς απροετοίμαστη στον χώρο του ευρώ, την ένταξη μάλιστα  σε αυτό πανηγύρισε ως μέγιστη εθνική επιτυχία. Βεβαίως η χώρα μας, όπως κάθε χώρα έχει ανάγκη συμμάχων, που θα προωθούν τα συμφέροντά της. Με μια όμως τεράστια διαφορά. Δεν  μπορεί να εγκαταλείψει την παραγωγική της προσπάθεια και να περιμένει από τους τρίτους, όχι μόνο την προστασία από τον εχθρό, αλλά και τα στοιχειωδέστερα μέσα της επιβίωσης της. Τότε δεν θα πρόκειται για συμμαχία, αλλά για απλή εξάρτηση, που μας καθιστά αφερέγγυους έναντι κάθε τρίτου.
 Τα μνημόνια    του ελλαδικού κράτους εμβάθυναν την υποτέλεια, αύξησαν το χρέος μας προς το εξωτερικό, χρεοκόπησαν τις ελληνικές τράπεζες, τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία και γενικά όσους Έλληνες είχαν επενδύσει σε ελληνικά ομόλογα. Στην Κύπρο όμως έγινε κάτι ακόμη χειρότερο. Η Γερμανία υπαγόρευσε με τον πλέον εκβιαστικό τρόπο, τον τρόπο «ανάπτυξης» της, αποφασίζοντας να διαλύσει το τραπεζικό της σύστημα. Αντίθετα  στην Γερμανία, όταν κάποιες τράπεζες  της παρουσίασαν αντίστοιχα προβλήματα, δεν επιλέχθηκε το κούρεμα των καταθέσεων, αλλά η ανακεφαλαιοποίησή τους από το κράτος.
Το τραγικό όμως για το ελλαδικό και κυπριακό κράτος είναι ότι βρέθηκαν εντελώς μόνοι, χωρίς συμμάχους. Κανένα ευρωπαϊκό κράτος, ούτε η Ρωσία, ούτε η ΗΠΑ, ούτε το Ισραήλ παρείχαν κάποιου είδους βοήθεια. Μάλιστα η αποδυνάμωση της Κύπρου, από τις αποφάσεις της Γερμανίας, βοηθά την προωθούμενη από τις ΗΠΑ, προσέγγιση ανάμεσα στην Τουρκία και τον Ισραήλ. Βεβαίως είναι πιθανό ότι το Ισραήλ   τελικά δεν θα συναινέσει  στην μεταφορά φυσικού αερίου από την Κύπρο στην Τουρκία, διότι αυτό θα το καταστήσει αιχμάλωτο του νέο-οθωμανισμού. Προφανώς η συγκυρία είναι ιδιαίτερα δυσμενής για την χώρα μας, γι’ αυτό θα πρέπει  οι κινήσεις μας να είναι πολύ προσεκτικές. Στα πλαίσια αυτά οι χειρισμοί για την ΑΟΖ θέλουν μεγάλη περίσκεψη, ενώ μια έξοδος από το ευρώ – παρά το μεγάλο κακό που ήδη μας έχει κάνει- αφενός θα ικανοποιούσε τις επιθυμίες της Γερμανίας, αφετέρου θα αδυνάτιζε ακόμη περισσότερο την θέση μας έναντι της Τουρκίας.
Παρά λοιπόν αυτά τα γεγονότα εμφανίζονται ήδη στον ελληνικό τύπο απόψεις για ένα βιαστικό κλείσιμο του κυπριακού με ένα νέο σχέδιο Ανάν. Στο ΒΉΜΑ της 31/3/2013 ο Γιάννης    Καρτάλης  γράφει: «Ας μην ξεχνάμε ότι σε αντίθεση με τους Τουρκοκύπριους οι Ελληνοκύπριοι απέρριψαν το 2004 μια τέτοια λύση δαιμονοποιώντας Σχέδιο Αναν, το οποίο θα δημιουργούσε μια δυναμική επανένωσης, η οποία στο πλαίσιο της ένταξης στην ΕΕ θα επέτρεπε να βελτιωθούν τα όποια αρνητικά σημεία. Η απόφαση του 2004 είχε ως αποτέλεσμα οι Ευρωπαίοι να θεωρήσουν ότι οι Ελληνοκύπριοι τους ξεγέλασαν εξασφαλίζοντας την ένταξή τους στην ΕΕ και απορρίπτοντας στη συνέχεια το Σχέδιο. Και δεν είναι απίθανο η σημερινή σκληρή στάση που τηρούν απέναντι στη Λευκωσία να οφείλεται και στο γεγονός αυτό ». Πρόκειται για ιδεολογήματα, διότι εντός της ΕΕ  διόλου δεν απαλύνθηκαν οι εθνικοί ανταγωνισμοί, ενώ οι αποφάσεις, ακόμη και από την άγαρμπη και ελάχιστα διπλωματική Γερμανία, δεν λαμβάνονται με συναισθηματισμούς ή παλαιότερες πικρίες, αλλά με βάση τον υπολογισμό των συμφερόντων.
Περισσότερο κυνικός ο Π.Ιωακειμίδης στα ΝΕΑ 30/3/2013 γράφει  ότι η Κύπρος προσλαμβάνεται από την « ΕΕ ως τεράστιο διαχρονικό πρόβλημα που αρχίζει από την ένταξής, τον Μάιο 2004. Εμφανίζεται να μπλοκάρει αποφάσεις, να προκαλεί αδιέξοδα, να περιπλέκει λύσεις. Η απόρριψη του σχεδίου Ανάν για την επίλυση του Κυπριακού συνιστά την αφετηρία των προβλημάτων. Η πλειονότητα των ευρωπαίων ηγετών διερωτάται τι ακριβώς κέρδισε η Κύπρος με την απόρριψη του εν λόγω σχεδίου και τη μη επίλυση του προβλήματος με την ενοποίηση του Νησιού σε ένα ομοσπονδιακό σύστημα. Ως αποτέλεσμα της μη επίλυσης του προβλήματος, λοιπόν η Κύπρος έχει υποχρεωθεί στο πλαίσιο της ΕΕ να μπλοκάρει αποφάσεις και πρωτοβουλίες, όπως ο κανονισμός για τη διεξαγωγή άμεσων εμπορικών συναλλαγών μεταξύ ΕΕ και τουρκοκυπριακής πλευράς, με αποτέλεσμα η Τουρκία να μην επεκτείνει το καθεστώς τελωνειακής ένωσης στην Κύπρο (παραβιάζοντας το δίκαιο), ώστε με τη σειρά της η Κύπρος να επιβάλλει το πάγωμα οκτώ διαπραγματευτικών κεφαλαίων για την ένταξη της Τουρκίας. Επίσης η Κύπρος μπλοκάρει αποφάσεις που συνδέονται με την εξομάλυνση των σχέσεων ΕΕ-ΝΑΤΟ».
Στην ίδια εφημερίδα, αποκαλυπτικότερος ως προς τις επιδιώξεις που έχει αυτό το είδος αρθρογραφίας, είναι το άρθρο του Γ.Ιωάννου, (αυτοσυστήνεται ως οικονομολόγος που είχε πολιτευθεί στο παρελθόν με τους Κύπριους Οικολόγους), που καταλήγει με το συμπέρασμα, που συμπτωματικά ταυτίζεται με τις επιδιώξεις των ΗΠΑ: «συνεργασία με το Ισραήλ, κατασκευή αγωγού για μεταφορά μέσω Τουρκίας, συνεπώς κίνητρο για στενή συνεργασία μεταξύ των τριών αυτών χωρών. Συνεργασία που θα συνδυάσει τη λύση Κύπρο της ΕΕ, τη δυναμική του Ισραήλ και την τεράστια οικονομία της Τουρκίας θα έχει πολλαπλάσιο όφελος για όλους τους εμπλεκόμενους». 
Βεβαίως μια τέτοια εξέλιξη θα καταστήσει την Τουρκία συγκυρίαρχο σε όλη την Κύπρο, και μάλιστα με την συμφωνία των Ελληνοκυπρίων, ενώ ο αγωγός ανάμεσα στην Κύπρο και την Τουρκία, που θα μεταφέρει το αέριο που σήμερα υποτίθεται ότι θα εκμεταλλευθούν από κοινού Κύπρος και Ισραήλ, θα καταστήσει αιχμάλωτο των επιδιώξεων της Τουρκίας, τόσο το Ισραήλ όσο και την Ελλάδα και την Κύπρο. Όλα αυτά  προϋποθέτουν μάλλον- αλλά όχι αναγκαστικά- ένα νέο σχέδιο επίλυσης του Κυπριακού παρόμοιας ή και χειρότερης φιλοσοφίας με το  σχέδιο Ανάν. Άραγε ο Ν.Αναστασιάδης – ο παλαιός δικηγόρος της ΕΟΚΑ Β’- και δημοσιογράφοι σαν τον υβριστή της ΕΟΚΑ, Μ.Δρουσιώτη  θα καταφέρουν από κοινού να παρασύρουν τον κυπριακό ελληνισμό στην συλλογική του αυτοκτονία;  Οψόμεθα!  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου