Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Η περίπτωση Κ.Ζουράρη



Ο Κ.Ζουράρης δεν έχει μνήμη. Αφότου έγινε υπουργός και βουλευτής τα ξέχασε όλα, και την ορθοδοξία και το ασκητικό της ήθος και την πατρίδα με την λαμπρή και οδυνηρή πορεία της, το "συναμφότερον" και την πορεία από τον Όμηρο ως τον Ελύτη. Αφότου ικανοποίησε το Εγώ του, ακύρωσε ότι έχει πει και έχει διατυπώσει διότι όλα αυτά, πολύ απλά, για τον ίδιο δεν είχαν σημασία σε σχέση με το γεγονός ότι επιτέλους έγινε υπουργός. Κατά αυτόν τον τρόπο είπε δεν υπάρχει πρόβλημα αν χάσουμε μερικά νησιά αρκεί να διατηρήσουμε την γλώσσα μας ή ότι ο Τσίπρας είναι σοφό παιδί. Βεβαίως για όποιον τον παρακολουθούσε από κοντά μπορούσε να καταλάβει το έξαλλα ναρκισιστικό ύφος, ότι τα κείμενα του δεν είχαν τίποτε ουσιαστικό να πουν, ότι συνήθως επαναλαμβανόταν χρησιμοποιώντας εξεζητημένες ή ασυνήθιστες λέξεις. Φοβάμαι ότι δεν είχε κοπιάσει για τα βιβλία του όπως δεν είχε κοπιάσει γενικότερα.Προφανώς η αριστερή του προέλευση συνέβαλε ώστε πολλοί να τον αντιμετωπίζουν με συγκατάβαση, ενώ έπρεπε αντίθετα να γίνει μια ουσιαστική κριτική στο έργο του. Μέχρι και συνέδριο έγινε για να μελετηθεί το έργο του. Όμως σας εγγυώμαι ως ένας προσεκτικός αναγνώστης αρκετών έργων του ότι οι θετικές αντιδράσεις είναι τουλάχιστον αδικαιολόγητες. Για παράδειγμα ο Γ.Σεφέρης τρείς τόμους δοκίμια έγραψε, λιγότερα από αυτά του Ζουράρη, και όμως ακόμη προβληματιζόμαστε πάνω σε αυτά. Φοβάμαι ότι το λεγόμενο νεο-ορθόδοξο ρεύμα εδώ και καιρό έχει εξαντληθεί και μάλιστα στα πρόσωπα των πιο σημαντικών εκπροσώπων του:Γιανναρά, Ράμφου Ζουράρη.Ο πρώτος έγραψε τα πιο σημαντικά του έργα αρκετές δεκαετίες πριν ενώ έφτασε σε κάποια άρθρα του στην "Καθημερινή" να υποστηρίξει ότι πρέπει να ενταχθούμε πάλι στην νεο-οθωμανική Τουρκία. Επίσης στα έργα του Ράμφου απουσιάζει η πυκνή και βαθιά ανάλυση, στέκεται στην επιφάνεια, κυνηγά την δημοσιότητα και ικανοποιεί μόνο ένα ανενημέρωτο κοινό.Για παράδειγμα το έργο του για τον Πλάτωνα αποτελεί μια μεταγραφή της "Πολιτείας", δίχως την βαθιά ανάλυση που διαβάζουμε στο έργο του Πόππερ, του Κασσίρερ ακόμη και του Δεσποτόπουλου και του Τσάτσου.

1 σχόλιο:

  1. Τὰ σίγουρα “χαρτιά” στὸ νεοελληνικὸ χρηματιστήριο ἀξιῶν, ποὺ ὑποστηρίζονται ἐνίοτε καὶ ἀπὸ “θεσμικοὺς ἐπενδυτές” (βλ. χορηγεῖες ἱδρύματος Ford), ἦταν ἡ Ὀρθοδοξία καὶ τὸ ΚΚΕ.
    Οἱ θεομπαῖχτες ἔπαιζαν καὶ μὲ τὰ δυό.

    Μάνος Λαμπρόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή