Γιώργος Ανδρειωμένος: Η "Μασσαλιώτιδα" στα Επτάνησα- Ξαναδιαβάζοντας τους "προσολωμικούς" ποιητές. Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, Αθήνα 2016, σελ.272.

ΡΗΞΗ φ.122

Ο Γ.Ανδρειωμένος είναι από τους στοχαστές που το έργο τους  θεμελιώνεται πάνω στην πρωτογενή εργασία. Στο τελευταίο του βιβλίο εξετάζει  την ανάδυση των "προσολωμικών" ποιητών μετά την κατάλυση της Ενετοκρατίας στα Ιόνια νησιά και τον ερχομό, στα 1797, των Γάλλων δημοκρατικών στρατιωτών. Οι τελευταίοι ακολουθώντας την προσπάθεια του Ναπολέοντα να επιβληθεί σε όλη την Ευρώπη εκδιώκουν τους Ενετούς οι οποίοι είχαν εγκαθιδρύσει ένα ολιγαρχικό πολίτευμα, και είχαν καθιερώσει ως επίσημη γλώσσα τα ιταλικά, ενώ η ελληνική γλώσσα μιλιόταν σχεδόν αποκλειστικά από τον λαό. Τα δημοκρατικά κηρύγματα των Γάλλων γέννησαν πολλές ελπίδες  για εθνική ανεξαρτησία και απελευθέρωση της υπόλοιπης Ελλάδας από τους οθωμανούς. Βεβαίως πολύ γρήγορα οι ελπίδες αυτές διαψεύστηκαν διότι η Γαλλία ακολουθούσε την δική της εθνική πολιτική, που ελάχιστα επηρεαζόταν από τις ιδεολογικές διακηρύξεις αυτών που την κυβερνούσαν.         Όμως αυτό που θα κληρονομήσει, οι με διακοπές γαλλική κυριαρχία στα Ιόνια, είναι η χρήση της ελληνικής γλώσσας για "προκηρύξεις, δημόσια έγγραφα, διοικητικές πράξεις"(σελ.57). Σύντομα οι ανώτερες τάξεις των νησιών θα μιλούν και πάλι συστηματικά την ελληνική, γεγονός που ο Ι.Καποδίστριας θα αναγνωρίσει ως την θετική πλευρά της ναπολεόντειας κατάκτησης. Με αυτόν τον τρόπο άνθισε η ποίηση, από ποιητές, που για πρώτη φορά μετά την Κρητική Αναγέννηση, "επιχειρούν να γράψουν ποιήματα τόσο κοντινά στη γλώσσα του λαού "(σελ.82). Έτσι ο Αντώνιος Μαρτελάος, ο επιφανέστερος από τους προσολωμικούς ποιητές (1754-1819) που "θρυλείται ότι υπήρξε δάσκαλος του Foscolo, του Σολωμού, του Κάλβου"(σελ.82),  σε  ένα ποίημα του καλεί το έθνος σε επανάσταση, επισημαίνοντας την αρχαία καταγωγή του: "όθεν είσθε των Ελλήνων-παλαιά ανδρειωμένα- κόκκαλα εσκορπισμένα- λάβετε τώρα πνοήν-σηκωθήτε για να ιδήτε-πόσοι, θάν' οι Λεωνίδες, σηκωθήτε, να χαρήτε- πως η Ελλάς θαξαναζή- σηκωθήτε! και θα ιδήτε- πως ανδρείους πολεμούμε-πως εχθρούς καταπατούμε, πόσο μοιάζουμε με σας"(σελ.83).

Το βιβλίο κλείνει με αντιπροσωπευτικό ανθολόγιο των προσολωμικών ποιητών.  

Περιοδικό, Το Κοράλλι: κυκλοφόρησε το νέο τεύχος ν.8 Ιανουάριος - Μάρτιος 2016

"ΤΟ ΚΟΡΑΛΛΙ": ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ
Με αφιέρωμα σε έναν από τους πιο σημαντικούς ποιητές της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, τον Τάσο Πορφύρη, κυκλοφόρησε  το νέο τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού «Το Κοράλλι». Συγγραφείς, ποιητές και φιλόλογοι γράφουν για την ιδιαίτερη ποιητική του Πορφύρη που έχει θεμέλια περιοχή την καταγωγή του, την Ήπειρο (για την ακρίβεια τη μεθόριό της), μια ποιητική που έχει την καθαρότητα αλλά και την ομίχλη των ποταμών, των βουνών και των φαραγγιών της και... γίνεται ορεινή μνήμη και τάξη, όπου εγκαταβιούν οι πρόγονοι αλλά και τα νεανικά οράματα, με την ιστορία πάντοτε παρούσα στη ζωή και την τέχνη αυτής της γενιάς.
Στο αφιέρωμα (που αρχίζει με συνέντευξη του ποιητή στον Γ. Σπανό) γράφουν οι Άννα Αφεντουλίδου, Μαργαρίτα Βασιλάκου, Χρύσα Βλάχου, Πέτρος Γκολίτσης, Χριστίνα Καραντώνη, Γιάννης Κουβαράς, Κατερίνα Κούσουλα, Ελένη Κοφτερού, Ελένη Λιντζαροπούλου, Τζίνα Ξυνογιαννακοπούλου, Μαρία Πολίτου, Κώστας Ριζάκης, Γρηγόρης Τεχλεμετζής, Μαρία Τσαγκαράκη και Κώστας Χατζηαντωνίου.
Στο τεύχος αυτό, υπάρχει όπως πάντα, νέα λογοτεχνική ύλη με αδημοσίευτα ποιήματα της Κλεοπάτρας Λυμπέρη, του Βασίλη Ρούβαλη, του Αλέξιου Μάινα, της Εύας Μοδινού και του Κωνσταντίνου Μπούρα καθώς και νέα διηγήματα του Ανδρέα Μήτσου, του Γεράσιμου Δενδρινού, της Λουκίας Δέρβη, του Γ.Δ. Βουλγαράκη και του Βόλφγκανγκ Μπόρχερτ (σε μετάφραση του Φοίβου Πιομπίνου).
Στις σελίδες της κριτικής ο Αλέξης Ζήρας γράφει για τον Σταύρο Ζαφειρίου, ο Γιώργος Παγανός για τον Γιώργο Αράγη, η Ευτυχία Αλεξάνδρα Λουκίδου για τον Τίτο Πατρίκιο, η Βικτωρία Καπλάνη για την Αγγελική Ελευθερίου, ο Ζαχαρίας Κατσακός για τον Γιάννη Αντιόχου, ο Δ. Κόκκορης για τον Χρ. Κολτσίδα, ο Στ. Σταμπόγλης για τον Δ. Δασκαλόπουλο, ο Γ. Κουβαράς για τον Ν. Λάζαρη, η Ανθούλα Δανιήλ για τη Δήμητρα Σκαύδη ενώ ο Σπ. Κουτρούλης αναφέρεται στη σχέση Ηλία Πετρόπουλου- Ν.Γ. Πεντζίκη.
Το τεύχος συμπληρώνουν σελίδες δοκιμίου (ο Δ. Μαρουδής γράφει για την αντιπαράθεση Δύσης- Ισλάμ), κριτική θεάτρου (από την Κ. Θεοδωράτου), συνέντευξη του νέου συνθέτη Δ. Ταλαρούγκα και το δεύτερο μέρος της αλληλογραφίας Μ. Λουντέμη- Αντώνη Μυστακίδη.
Το τεύχος αυτό κοσμούν έργα του Κ. Παπατριανταφυλλόπουλου και συνέντευξη του ζωγράφου στην Α. Πατσουράκη.

Έφυγε ένας έξοχος στοχαστής, ένας σπουδαίος Έλληνας της Κύπρου: Σάββας Παύλου

Έφυγε ο σπουδαίος στοχαστής  και σπουδαίος Έλληνας Σάββας Παύλου. Μεταφέρω το σχόλιο του συγγραφέα Κώστα Χατζηαντωνίου:

"ΣΑΒΒΑΣ ΠΑΥΛΟΥ
Ο ακριβός φίλος και έξοχος φιλόλογος Σάββας Παύλου δεν είναι πια μαζί μας. Η Ελληνική Κύπρος πενθεί τον πιο διακεκριμένο Ερυθροτερμινθέα της. Όσοι δεν θα είμαστε εκεί, την ώρα του αποχαιρετισμού, ρίχνουμε νοητά στο νιόσκαφτο μνήμα μια χούφτα από το αγιασμένο χώμα της γης του Ευαγόρα. Καλό δρόμο προς την Άλλη Νήσο Σάββα, προς τη νήσο όπου το όνειρο της ελευθερίας και της ενώσεως καμιά δύναμη δεν μπορεί να ματαιώσει."

Σε αυτό  το ιστολόγιο υπάρχουν κείμενα του Σάββα Παύλου και παρουσίαση του βιβλίου του για τον Γ.Σεφέρη που είχε δημοσιευθεί στη ΡΗΞΗ.

1.http://koutroulis-spyros.blogspot.gr/2011/10/blog-post_11.html
2.http://koutroulis-spyros.blogspot.gr/2011/12/blog-post_27.html
3.http://koutroulis-spyros.blogspot.gr/2014/05/blog-post_9.html

Συμπόσιο για τον Παναγιώτη Κονδύλη , Αθήνα 9-10 Απριλίου

Ένα συμπόσιο για τον Π.Κονδύλη είναι τεκμήριο ότι η σκέψη του αποτελεί επίκεντρο ενός γόνιμου ενδιαφέροντος και γι' αυτό καλοδεχούμενο. Βεβαίως κάποιοι που συμμετέχουν σε αυτό όπως ο Ανδριανόπουλος ( εισηγητής του νεοφιλελευθερισμού στην χώρα μας), ο Ξυδάκης (υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ που δεν έχει παρεκκλίνει σε κάποια επιλογή του), ο Μπουκάλας ή δεν έχουν δείξει κάποιο ενδιαφέρον για την σκέψη του Κονδύλη ή οι θεωρητικές και αξιακές επιλογές  τους είναι  σε διάσταση με αυτή. Υπό αυτή την έννοια η συμμετοχή τους μάλλον δεν προσφέρει τίποτε και πιθανότατα είναι προβληματική.

Διοργανωτες:  περιοδικο Νεο Πλανοδιον / Ινστιτουτο Συντηρητικης Πολιτικης

Χώρος:  Διαμερισματικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων, Πανόρμου 59

9 Απριλίου,  ώρα 19.00

2010-2016: Ευκαιρίες και χίμαιρες – Η ελληνική διανόηση απέναντι στην Κρίση (Συντονίζει ο Κώστας Κουτσουρέλης)

– Ανδρέας Ανδριανόπουλος, διευθυντής του Ινστιτούτου Διπλωματίας του Αμερικανικού Κολλεγίου της Ελλάδος, πρώην υπουργός
– Γιάννης Κιουρτσάκης, μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος
– Κώστας Μελάς, οικονομολόγος, καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου
– Παντελής Μπουκάλας, δημοσιογράφος, ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας
– Νίκος Ξυδάκης, Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών, δημοσιογράφος, τεχνοκριτικός

10 Απριλίου

Α’ συνεδρία: Φιλόσοφοι και ιδέες (11.00 – 12.20)
– Σωτήρης Γουνελάς, συγγραφέας, πρώην διευθυντής περιοδικού Σύναξη («Ο Μαρξ, ο Κονδύλης και η Αρχαία Ελλάδα»)
– Γιώργος Ξηροπαΐδης, αν. καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών («Είναι-προς-θάνατον: Κονδύλης και Χάιντεγγερ. Μια κριτική θεώρηση»)
– Πέτρος Πολυμένης, συγγραφέας, διδάκτωρ φιλοσοφίας («Διαθλάσεις ηδονισμού»)

Β’ συνεδρία: Διεθνής και ευρωπαϊκή πολιτική (12.40 -14.00)
– Κώστας Μελάς, καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου («Το Οικονομικό στην προβληματική του Π. Κονδύλη. Η περίπτωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης»)
– Κώστας Κουτσουρέλης, συγγραφέας, διευθυντής περιοδικού Νέο Πλανόδιον («‘…ο συγκλονιστικότερος και τραγικότερος της ανθρώπινης ιστορίας’. Ο Π. Κονδύλης και ο 21ος αιώνας»)
– Κυριάκος Μικέλης, λέκτορας Διεθνών Σχέσεων Πανεπιστημίου Μακεδονίας («Το Διεθνές και οι Ιδέες στον Παναγιώτη Κονδύλη»)

Γ’ συνεδρία: Περί μεθόδου, συγκριτικής και προσλήψεως (17.00-18.20)
– Λεωνίδας Σταματελόπουλος, πολιτικός επιστήμονας, μέλος της συντακτικής ομάδας του Νέου Πλανόδιου («Ο Παναγιώτης Κονδύλης ως ιστορικός των ιδεών και το πρόβλημα της μεθόδου»)
– Γιώργος Αντωνιάδης, διεθνολόγος, διευθύνων εταίρος του Ινστιτούτου Συντηρητικής Πολιτικής: («Finis Graeciae ή Οι αιτίες της παρακμής της σύγχρονης Ελλάδας: Γιανναράς και Κονδύλης»)
– Δημήτρης Δικαίος, νομικός, πολιτικός επιστήμονας («Η πρόσληψη του Παναγιώτη Κονδύλη από τη γερμανική διανόηση»)

Δ’ συνεδρία: Ζητήματα νεοελληνικής ιστορίας (18.40-20.00)
– Ηλίας Παπαγιαννόπουλος, επ. καθηγητής Πανεπιστημίου Πειραιώς («Σκόρπιες μνήμες σε παράμερο τόπο: Ο Παναγιώτης Κονδύλης και το αίτημα της νεοελληνικής ιστορικότητας»)
– Κώστας Χατζηαντωνίου, συγγραφέας, ιστορικός («Νευρωτική παραδοσιολατρεία και ευρωφιλικός παρασιτισμός: η παρακμή ως εθνική ενότητα»)
– π. Ευάγγελος Γκανάς, θεολόγος («Κράτος και Εκκλησία. Ιστορία και προοπτικές μιας περίπλοκης σχέσης: ένα σχόλιο υπό την προοπτική του έργου του Παναγιώτη Κονδύλη»)

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Νέο Πλανόδιον

Ινστιτούτο Συντηρητικής Πολιτικής 

Ακολουθούν συνεδρίες από την ιστοσελίδα του Αντίφωνου.

Χρήστος Λεοντής: ντροπή κ.Μπαλτά- η θλιβερή επιλογή Φάμπρ

Ο συνδυασμός εθνομηδενισμού με την έλλειψη έμπνευσης έχει ως αποτέλεσμα κάθε εισαγόμενη σαχλαμάρα να σερβίρεται ως αξία που θα πρέπει ευλαβικά να ακολουθήσουμε. Αφού ο ΣΥΡΙΖΑ απεμπόλησε κάθε προεκλογική δέσμευση θεώρησε ότι ο εθνομηδενισμός θα του απέδιδε  μια λάμψη, από αυτή που είχε χάσει, σε ένα μέρος του ακροατηρίου του. Βεβαίως ο εθνομηδενισμός καταφάσκει στην υποτέλεια, περιφρονεί τον λαό από τον οποίο προέρχεται καθώς και την πολιτιστική του παράδοση για χάρη της μεταμοντέρνας μπαρούφας  ώστε είναι φυσικό τελικά να επιλέγει τύπους σαν τον Φάμπρ. Όμως θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι η άρνηση των ιδεολογημάτων του εθνομηδενισμού είναι η πρώτη προϋπόθεση για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως κοινωνία και στην συνέχεια να προχωρήσουμε μπροστά. Ακολουθεί η επιστολή τουΧ.Λεοντή και η ανακοίνωση των Ελλήνων καλλιτεχνών από την συγκέντρωση στο Θέατρο Σφενδόνη, στους οποίους αξίζουν πολλά εύγε διότι εκφράζουν τον απροσκύνητο και αντιστασιακό ήθος του ελληνικού λαού. 

Καθηγητή του Πολυτεχνείου κύριο Μπαλτά

Κύριε Υπουργέ  

Οι επιλογές σας, –δεν νομίζω ότι μπορεί να είναι μνημονιακή υποχρέωση– σε πρόσωπα που καλείτε από… το εξωτερικό, για να συμβάλλουν στην ανάπτυξη, την προώθηση και την προβολή του σύγχρονου ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ πολιτισμού, με αφήνουν άναυδο!!

Μας πέταξε «στη μούρη», χωρίς αιδώ, χωρίς ευγένεια, με έπαρση, θράσος και αναίδεια, ένα… ΕΤΟΣ ΒΕΛΓΙΟΥ!! με δικά του έργα, με Βέλγους καλλιτέχνες και με έξοδα τού πενιχρού Ελληνικού δημοσίου, που θα παρουσιάσει φέτος το …ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ, που άλλαξε και τ’ όνομά του, σε ΔΙΕΘΝΕΣ… για να ξεκαθαρίσουμε μια και καλή με τον ντόπιο πληθυσμό… (Διεθνιλίκι με έργα ενός ατόμου πρώτη φορά το ακούω… Τι σπουδαία ιδέα!) Για μία τετραετία θα πρέπει οι Έλληνες καλλιτέχνες να διδαχτούμε πρώτα από Βέλγους και μετά, θα δούμε τι θα γίνει, αν είμαστε καλοί μαθητές!!

Υπενθυμίστε, παρακαλώ, στον κύριο καλλιτεχνικό διευθυντή ότι, ο πολιτισμός δεν είναι προνόμιο μόνο των Βέλγων ή δικό του… Κάτι υπάρχει κι αλλού από Θέατρο, Μουσική, Κινηματογράφος, Ποίηση, Λογοτεχνία, Εικαστικά… Επισημαίνω και κάτι που παρατήρησα τελευταία, όχι μόνο στο δημόσιο τομέα.

Μουσείο Μπενάκη: ΓΑΛΛΟΣ, Ελληνικό κέντρο κινηματογράφου: ΓΕΡΜΑΝΟΣ, Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: ΓΑΛΛΙΔΑ, Ελληνικό Φεστιβάλ: ΒΕΛΓΟΣ… η συνέχεια; Μεγαλύτερη περιφρόνηση και προσβολή για ΟΛΟΥΣ τους Έλληνες καλλιτέχνες, δεν νομίζω ότι έχει ξαναγίνει. ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ! ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ! 

ΌΛΟΙ οι Έλληνες, καλλιτέχνες και κοινό, είμαστε απέναντί σ’ αυτή τη λογική και σ’ αυτές τις επιλογές.

Στο παρελθόν είχαμε απαγορεύσεις, λογοκρισίες και τώρα αποκλεισμούς. Δεν έχετε αυτό το δικαίωμα και δε φαντάζομαι ότι μπορεί κανείς να επαίρεται για τη συμβολή του στον πολιτισμό της χώρας του.

Οι ενέργειες αυτές κουμπώνουν απόλυτα με το λεχθέν κατά το παρελθόν ότι, ο έλεγχος μιας χώρας περνάει μέσα από τον έλεγχο του πολιτισμού της.

Αλλάξτε ρότα κύριε Υπουργέ. ΤΩΡΑ! ΤΩΡΑ! Απαλλάξτε μας από αυτές τις επιλογές. Μην εμποδίζετε με τον τρόπο σας την ελπίδα από τους δημιουργούς της πατρίδας μας. ΦΤΑΝΕΙ! Μήπως «φραγκέψαμε:»

Κύριε Υπουργέ

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΒΕΛΓΟΣ. Έχω την τιμή και το προνόμιο, να είμαι πολίτης αυτής της δύσμοιρης χώρας.

Αλήθεια, αν επεδίωκα να γίνω Βέλγος πολίτης, μήπως με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στο πρόγραμμα του φεστιβάλ, το ορατόριο μου «ΦΥΛΑΤΤΕΙΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΑΣ», το οποίο παρακολούθησε και ο εξοχότατος ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ που με κάλεσε στο γραφείο του να με συγχαρεί για το ΕΘΝΙΚΟΥ χαρακτήρα έργο μου, όπως μου ετόνισε;

ΚΡΙΜΑ!

Χρήστος Λεοντής

Πιστός και αμετανόητος υπηρέτης του

ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Ακολουθεί η επιστολή των Ελλήνων ηθοποιών, σκηνοθετών κλπ.

Κύριε Φαμπρ
Στο σύντομο πέρασμά σας από τη χώρα μας προλάβατε να διαπράξετε μία σειρά από σοβαρά ατοπήματα, τα οποία συνιστούν βαθύτατες προσβολές για όλους εμάς που υπογράφουμε αυτή την επιστολή, αλλά και για άλλους πολλούς. Συγκεκριμένα:
1. Συμμετέχετε σε μία "αριστοκρατικού τύπου" συνέντευξη με carte de visite (συνθήκη πρωτόγνωρη όχι μόνο γιά τα ηθη του Ελληνικού Φεστιβάλ), από την οποία επιλέξατε να απουσιάζουν οι Έλληνες καλλιτέχνες, αγνοώντας ότι το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, όπως και κάθε άλλο φεστιβάλ, είναι κατά κύριο λόγο δημιούργημα των καλλιτεχνών που το τροφοδοτούν γενναιόδωρα επί χρόνια με το ταλέντο, το πάθος τους και τις πρωτοποριακές ιδέες τους.
2. Παραδεχθήκατε ότι δεν έχετε την παραμικρή ιδέα για τη σύγχρονη ελληνική καλλιτεχνική δημιουργία, αλλά, παρ' όλα αυτά, θεωρείτε εαυτόν ικανό να αναλάβει (ως curator!) τον κορυφαίο πολιτιστικό θεσμό της χώρας , υποβιβάζοντας έτσι τους έλληνες δημιουργούς σε μία θολή, καλλιτεχνικά ανυπόληπτη μάζα, που θα 'πρεπε να σας οφείλει και ευγνωμοσύνη.
3. Μας συστήνετε , με το καλημέρα, ένα ανοικονόμητο επιτελείο Βέλγων συνεργατών (οι οποίοι, σημειωτέον, μαζί με εσάς θα μισθοδοτούνται από το χρεωκοπήμένο κράτος μας) αποδεικνύοντας έτσι, με τον πιό εύγλωττο τρόπο , ότι η άγνοια σας περί του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού επιθυμείτε να παραμείνει άγνοια.
4. Προσπαθήσατε, με αξιομνημόνευτο θράσος είναι η αλήθεια, να μας εξαπατήσετε, ισχυριζόμενος ότι θα μετατρέψετε σε Διεθνές ένα φεστιβάλ που είναι ήδη Διεθνές από τα γεννοφάσκια του, ανακοινώνοντας ταυτόχρονα ένα πρόγραμμα καθαρά βελγοκεντρικό, με εσάς βεβαίως να αποσπάτε την μερίδα του λέοντος.
5. Αποκλείσατε ουσιαστικά από το (δικό μας) Φεστιβάλ όχι μόνο για φέτος αλλά και για τα επόμενα χρόνια εμάς, τους Έλληνες δημιουργούς, θεωρώντας μας ανάξιους να συμμετέχουμε στην "εγκατάσταση" που εσείς ο ίδιος θα επιμελείσθε, αφήνοντας να εννοηθεί ότι ίσως μας ξαναδοθεί το βήμα, αφού πρώτα θα έχουμε «μυηθεί» (με όρους κανονικότατης εκπαίδευσης) στο προσωπικό αισθητικό σας σύμπαν.
Για όλους αυτούς τους λόγους, για την οίηση και τον απροκάλυπτο καλλιτεχνικό ολοκληρωτισμό που επιδείξατε, έχετε καταστήσει τον εαυτό σας, κύριε Φαμπρ, persona non grata.
Και προς αποφυγή παρανοήσεων, με την παρούσα επιστολή δεν επιχειρούμε να διαπραγματευθούμε μαζί σας, όχι, δεν είμαστε συνδικαλιστές, δεν ζητάμε να μας παραχωρήσετε χρόνο και χώρο στην «εγκατάστασή» σας, ούτε θα φτάναμε ποτέ στο ταπεινωτικό σημείο να διεκδικούμε από σας όσα μας ανήκουν.
Με την παρούσα επιστολή σάς κάνουμε γνωστό, αφενός ότι δεν σας αναγνωρίζουμε ως καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου και αφετέρου ότι οφείλετε να επανορθώσετε τις προσβολές που διαπράξατε εις βάρος μας, κάνοντας το αυτονόητο: επιστρέφοντας την πράξη διορισμού σας (εσείς και οι συνεργάτες σας) στον υπουργό που σας την παρέδωσε.

Αθήνα, 1 Απριλίου 2016

1 Απριλίου 2016, Εκδήλωση του ΑΡΔΗΝ για την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ

Το περιοδικό Άρδην οργανώνει την Παρασκευή 1 Απριλίου στις 19.30 εκδήλωση – συζήτηση με θέμα: “Από τον αγώνα της ΕΟΚΑ στα σχέδια Ανάν“

Θα μιλήσουν:

Μάριος Ευρυβιάδης, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Παντείου Πανεπιστημίου

Γιώργος Καραμπελιάς, Άρδην

Λευτέρης Ριζάς, συγγραφέας – εκδότης

Αλέκος Μιχαηλίδης, εφημερίδα Ένωσις

Θα ακολουθήσουν τραγούδια του Αγώνα και παραδοσιακά τραγούδια της Κύπρου, από τις Μαρία Πέτρου &Νικολέττα Παναγιώτου

Στον χώρο πολιτικής και πολιτισμού Ρήγας Βελεστινλής, Ξενοφώντος 4

Ένα εύστοχο και νηφάλιο άρθρο του Γιώργου Πολίτη για το μεταναστευτικό

Κατρακυλώντας  στον  Τρίτο κόσμο

Πηγή:http://www.liberal.gr/arthro/37821/forum/2016/katrakulontas-ston-trito-kosmo.html

Tου Γιώργου Πολίτη

Κάθε άνθρωπος ταράζεται βλέποντας ένα παιδί πνιγμένο στη θάλασσα, συγκινείται βλέποντας ένα νεογέννητο στα λασπόνερα. Είναι όμως μόνον αυτές οι σκηνές, που προκαλούν τέτοια συναισθήματα; Tα παιδιά που μεγαλώνουν στις φαβέλες της Βραζιλίας; τα παιδιά που εκπορνεύονται στη Σιγκαπούρη; τα κοριτσάκια που κακοποιούνται στη Νιγηρία; Και ποιος αντέχει το θέαμα των νηπίων που παλεύουν με τις χημειοθεραπείες στo νοσοκομείο Παίδων; τους νέους που σαπίζουν στις φυλακές ανηλίκων και στα Κέντρα απεξάρτησης; τους δυστυχισμένους που κλειδώσαμε στα ψυχιατρεία κι άλλοτε καίγονται δεμένοι στα κρεβάτια τους;

Άνθρωποι πάντα υπέφεραν και πάντα υποφέρουν σε όλη τη Γη. Κι όσο κι αν προσπαθήσει ένας από εμάς, είναι αδύνατο να απαλύνει τον πόνο όλων. Κανείς θνητός δεν μπορεί να άρει τις αμαρτίες του κόσμου. Όταν οι άνθρωποι κατάλαβαν την αδυναμία τους να χειριστούν μόνοι τα μεγάλα προβλήματα της ζωής οργάνωσαν κοινωνίες, πολιτείες, κράτη. Αυτοί οι οργανισμοί πολλαπλασιάζουν τη δύναμη του ενός. Μπορούν να αντιμετωπίσουν μεγαλύτερα προβλήματα. Αλλά οι πολιτείες, όπως και οι άνθρωποι, δεν έχουν απεριόριστη ισχύ, ούτε ανεξάντλητους πόρους. Καλούνται κάθε φορά να αξιολογήσουν τα αναρίθμητα προβλήματα, να αξιοποιήσουν τις πεπερασμένες δυνατότητες.

Σήμερα, πολλοί απ’ όσους καλλιέργησαν επιπόλαιες αντιλήψεις, προσκρούουν στην πραγματικότητα. Υποχρεώνονται με καθυστέρηση να συμφωνήσουν επί της –ενοχλητικά αυτονόητης– αρχής, ότι το μεταναστευτικό αποτελεί πρόβλημα, όχι ευλογία και χρειάζεται επίλυση. Καλούνται να αντιληφθούν, ότι κάθε πολιτεία έχει πρωτίστως υποχρεώσεις έναντι των πολιτών της, όχι έναντι κάθε κατοίκου του πλανήτη. Γι’ αυτό και το πρώτο άρθρο του Συντάγματος της Ελληνικής Δημοκρατίας ορίζει ότι όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό και υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους. Εφ’ όσον το Σύνταγμα αναθεωρηθεί, μπορεί να ορίζει ως πρώτιστη αξία την πολυπολιτισμικότητα ή την οικονομική σύγκλιση της χώρας μας με αυτές του Τρίτου Κόσμου. Όμως, όσο έχουμε αυτό το Σύνταγμα, έχουμε χρέος να το υπηρετούμε. Ερώτηση, λοιπόν: το ανεξέλεγκτο κύμα μετανάστευσης εξυπηρετεί το συμφέρον του ελληνικού Λαού και του ελληνικού Έθνους;

Σύμφωνα με τον Ο.Η.Ε., πρόσφυγας θεωρείται όποιος διαφεύγει από την χώρα του, όπου απειλείται η ζωή του για φυλετικούς, θρησκευτικούς ή πολιτικούς λόγους. Οι Έλληνες της Σμύρνης, της πόλης που για πρώτη φορά Έλληνας Πρωθυπουργός όρισε ως «σύμβολο της αδελφοσύνης στο Αιγαίο», ήρθαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα τον Αύγουστο του 1922, για να γλυτώσουν τη σφαγή. Όσοι, όμως, μπήκαν σε καράβια στον Πειραιά, για να πάνε στη Νέα Υόρκη, έφτασαν εκεί ως μετανάστες. Οι Σύροι είναι πρόσφυγες, όταν φτάνουν στην Τουρκία. Στην Τουρκία δεν απειλείται η ζωή τους. Όταν φεύγουν από την Τουρκία προς την Ελλάδα, την Ιταλία, την Αυστρία, δεν είναι πια πρόσφυγες, είναι μετανάστες. Η Τουρκία είναι γι’ αυτούς η Γη της Σωτηρίας. Η Ευρώπη είναι η Γη της Επαγγελίας. Η Ευρώπη έχει ηθική υποχρέωση να βοηθήσει στη σωτηρία των ανθρώπων που κινδυνεύουν. Δεν έχει όμως αντίστοιχη υποχρέωση διευκόλυνσης της ανεξέλεγκτης οικονομικής μετανάστευσης.

Γι’ αυτό και τα κέντρα υποδοχής προσφύγων έχει νόημα να βρίσκονται στην Τουρκία, όχι στην Ελλάδα. Εκεί μπορεί να γίνει η ταυτοποίηση, ο διαχωρισμός και ο επιμερισμός, όσων ανθρώπων κριθεί αναγκαίο, σε άλλες χώρες. Γιατί δεν συμβαίνει αυτό; Γιατί η Τουρκία με το ομολογημένο γεωπολιτικό όφελος από το μεταναστευτικό ρεύμα θεωρείται αμέτοχη ευθύνης για τα καραβάνια κατατρεγμένων που κατευθύνει στο Αιγαίο;

Εκτός από την Ελλάδα, υπάρχει άλλο κυρίαρχο κράτος που να δήλωσε αδυναμία φύλαξης των συνόρων του; Πως αισθάνονται όσοι υπηρετούν στις ένοπλες δυνάμεις έχοντας ορκιστεί να υπερασπισθούν αυτά ακριβώς τα σύνορα «μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματός τους»;

Για ποιό λόγο το ΝΑΤΟ περιπολεί στα σύνορα που χωρίζουν δυο κράτη μέλη του; Η θέση του δεν είναι εκεί. Είναι στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας. Αυτά είναι τα σύνορα του ΝΑΤΟ. Αυτά πρέπει να περιφρουρήσει. Τα ελληνοτουρκικά σύνορα τα προστατεύει το ελληνικό κράτος. Εξ αιτίας των ειδικών συνθηκών, θα μπορούσε να ζητήσει τη συνδρομή ευρωπαϊκής ακτοφυλακής και συνοριοφυλακής. Αλλά γιατί το ΝΑΤΟ; Έχει γίνει κατανοητό, ότι συνέπεια αυτών των καταστάσεων είναι το γκριζάρισμα όλο και μεγαλύτερου τμήματος του Αιγαίου;

Οι πολεμικές συγκρούσεις στη Συρία και την ευρύτερη περιοχή μαίνονται εδώ και πολλά χρόνια –στο Αφγανιστάν από το 1979. Ήταν όμως το άνοιγμα των ελληνικών συνόρων που το 2015 φούσκωσε το κύμα της μετανάστευσης. Και αυτή ακριβώς η πολιτική είναι που εγκλώβισε σήμερα τους δυστυχισμένους στο έδαφός μας. Το κλείσιμο των συνόρων από τους βόρειους γείτονες είναι μια άσχημη εξέλιξη, αλλά έπρεπε να θεωρείται αναμενόμενη. Όσο αναμενόμενο ήταν ότι θα κλείσουν οι τράπεζες. Όλοι το έβλεπαν. Εκτός από την ελληνική κυβέρνηση.

Η Συνθήκη Σένγκεν μοιάζει με συμφωνία των ενοίκων μιας πολυκατοικίας που συναποφάσισαν να αφήνουν ανοικτές τις πόρτες των διαμερισμάτων τους. Η Ελλάδα είναι ο κάτοικος του ισογείου που πήρε την πρωτοβουλία να βγάλει την εξώπορτα της εισόδου από την κάσα της. Έτσι, όποιος μπαίνει μέσα μπορεί αυτομάτως να κινηθεί ελεύθερα σε όλο το κτίριο. Το άνοιγμα των συνόρων, η ελεύθερη χωρίς διατυπώσεις είσοδος που αποφάσισε η κυβέρνηση το 2015, ήταν μονομερής ενέργεια που επιβάρυνε όλα τα κράτη της Ζώνης Σένγκεν με ένα εκατομμύριο μετανάστες. Το κλείσιμο των συνόρων των χωρών του Βίζενγκραντ είναι πολυμερής ενέργεια, την ανέλαβαν πολλά κράτη από κοινού, για να προστατεύσουν την εθνική τους κυριαρχία. Δεν μας ρώτησαν. Εμείς τους ρωτήσαμε όταν ξηλώσαμε την εξώπορτα;

Η φύλαξη των συνόρων, η πολιτική αποτροπής και τα κλειστά κέντρα υποδοχής είναι τα μόνα μέτρα που μπορούν να μετριάσουν το πρόβλημα. Είναι μέτρα που προστατεύουν την εθνική κυριαρχία. Είναι μέτρα επιβεβλημένα από το Σύνταγμα. Είναι μέτρα που θα σταματήσουν τους πνιγμούς στο Αιγαίο και τη συσσώρευση απελπισμένων σε οικτρές συνθήκες. Είναι ανθρωπιστικά μέτρα.  

*Ο Γιώργος Ν. Πολίτης είναι επίκουρος καθηγητής κοινωνικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συγγραφέας του βιβλίου "Να σηκωθούμε όρθιοι – Η επανάσταση της κοινής λογικής".