Η παρουσίαση του βιβλίου μου "Ο Κόσμος ο μικρός , ο μέγας" ,από το βιβλιοπωλείο Χωρίς όνομα

Με επιτυχία έγινε η παρουσίαση του βιβλίου μου "Ο κόσμος ο μικρός , ο μέγας :Ιδεολογίες και αισθητική στο Νεοελληνισμό", στο Χολαργό από το "ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ".Την συζήτηση διεύθυνε ο Δ.Παπαλεωνίδας .Συμμετείχαν Γ.Καραμπελιάς, Μ.Μελετόπουλος,Σ.Κουτρούλης

Κυκλοφόρησε η ΡΗΞΗ τ. 69

Α’:Τα παράδοξα του Σ.Ράμφου και η πραγματικότητα της νεοελληνικής παρακμής


Το νέο βιβλίο του Σ.Ράμφου , όπως μαρτυρά ο τίτλος του «Το αδιανόητο Τίποτα – φιλοκαλικά ριζώματα του νεοελληνικού μηδενισμού – δοκίμιο φιλοσοφικής ανθρωπολογίας » (Εκδόσεις Αρμός ,Αθήνα 2010 , σελ.490), έχει μια διπλή στόχευση. Να αποτελέσει μια πρωτότυπη και γόνιμη μελέτη ενός έργου που έχει σημαδέψει , τον ανατολικό τουλάχιστον Χριστιανισμό , δηλαδή την Φιλοκαλία και κατά δεύτερο να αναδείξει τον τρόπο που επηρέασε την ελληνική κοινωνία σε μια προοπτική μηδενιστική.
Αν περιοριζόταν ,στον πρώτο στόχο , θα ήταν μια ακόμη αξιόλογη μελέτη , που σίγουρα δεν θα ενδιέφερε αποκλειστικά τους θεολόγους. Όμως δεν αρκέστηκε σε αυτό .Θέλησε να χρησιμοποιήσει μία συγκεκριμένη πλευρά της Φιλοκαλίας , την ερμηνείας της οποίας προηγουμένως απολυτοποίησε για να ερμηνεύσει με τρόπο δεσμευτικό την εξέλιξη του νεοελληνισμού .Φυσικά μία τέτοιους είδους κατανόηση προϋποθέτει τον αποκλεισμό πολλών άλλων παραγόντων , ώστε να μπορεί να εκπληρώνει τους στόχους που η ίδια έχει θέσει. Έτσι η οικονομία , η μορφή του πολιτικού συστήματος ,το δίκαιο , η εξέλιξη των διεθνών και διακρατικών σχέσεων απουσιάζουν εντελώς. Φυσικά ο Ράμφος δεν είναι Μ .Βέμπερ – που κατάφερε να συνδέσει τον προτεσταντισμό με τον καπιταλισμό - , αλλά ούτε και Μπερδιάγεφ- που έδειξε την πορεία του ρώσικου λαού από την ορθοδοξία στον ρώσικο κομμουνισμό και μηδενισμό ως μια ενιαία εξέλιξη. Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά από παράδοξες σκέψεις που φρόντισε ο ίδιος να διαδοθούν και να διευρυνθούν ,με συνεντεύξεις , σε δημοσιογράφους που ή δεν είχαν διαβάσει το έργο του ή δεν ήθελαν -πιθανόν- να του θέσουν ορισμένες κρίσιμες και διαφωτιστικές , ερωτήσεις .
Είναι αναμφισβήτητο ότι ο Ράμφος κόπιασε με τα κείμενα της Φιλοκαλίας .Έσκυψε με πάθος και για πολλά χρόνια πάνω σε αυτά. Ερεύνησε μεθοδικά και με συγκριτικό τρόπο κάθε μελέτη που θα μπορούσε να αναδείξει τις σημασίες που περιέχουν .Όμως η προσπάθεια του να ερμηνεύσει μονοδιάστατα τον νεοελληνισμό και να χρησιμοποιήσει τα πορίσματα του ,για τρέχοντες πολιτικές επιδιώξεις (όπως την «επιχειρηματικότητα» , την «καινοτομία») , που είχε άλλωστε προαποφασίσει ,έβλαψαν συνολικά το συγκεκριμένο έργό του. Η προβληματική πλευρά του έργου επιδεινώθηκε από ένα άλλο γεγονός. Ότι θα έπρεπε να τεκμηριώσει , το λαμβάνει ως δεδομένο. Έτσι μπορεί να θεωρεί ότι ο ατομικισμός και μόνο προάγει ιστορικά τις κοινωνίες ή ότι το τέλος του Βυζαντίου προήλθε από την απουσία του ατόμου , αλλά οι σκέψεις αυτές παραμένουν ταυτολογικοί αφορισμοί , οι οποίοι δεν θεμελιώνονται πάνω στην ιστορική έρευνα και σπουδή. Επίσης γενικεύσεις ή μονομέρειες της κοινωνικής εξέλιξης της Ανατολής και της Δύσης , όπως ότι στην Δύση υπάρχει μόνο ατομισμός και στην βυζαντινή Ανατολή μόνο κοινωνισμός , παραβλέπουν ότι στην Δύση υπήρχαν συντεχνίες , κοινότητες και στην συνέχεια συνδικαλισμός , όπως και στο Βυζάντιο , ο άνθρωπος βρήκε συχνά ένα ευρύ πλαίσιο για να αναπτυχθεί – ευρύτερο μάλιστα από αυτό που συναντούμε σε άλλες κοινωνίες την ίδια εποχή. Η άποψη του Ράμφου , ότι η παραδοσιοκρατία ,σε κάθε περίπτωση δεν συνάπτεται με την εκτεχνικευμένη κοινωνία είναι πρόδηλα έωλη .Για παράδειγμα η Αλ Κάιντα δεν πήγε στην Νέα Υόρκη με τον αραμπά , αλλά με BOEING 767, ενώ δεν χρησιμοποιεί τόξα , αλλά καλάσνικοφ και πυραύλους stinger.
Ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος σε απαντητικό κείμενο με τον τίτλο «Η Φιλοκαλία , ο μηδενισμός και η κρίση» (βλέπε www.alopsis.gr) υποστηρίζει ότι η Φιλοκαλία δεν περιέχει μόνο μια ανθρωπολογία , αλλά περισσότερες. Ιδιαίτερα θεωρεί «ως εντελώς παράδοξη την θέση του Ράμφου πως ο ανατολικός χριστιανισμός δεν διαθέτει καν ανθρωπολογία: η απόλυτη ισότητα και ακεραιότητα των δύο φύσεων του Χριστού στη Δ’ Οικουμενική Σύνοδο , καθώς και ο μακρύς αντι-μονοφυσιτικός αγώνας , που κατέληξε στη λαμπρή διατύπωση της απόλυτης ελευθερίας της ανθρώπινης βούλησης , για πρώτη φορά στην Ιστορία ,στον Μάξιμο τον Ομολογητή και την Στ’ Οικουμενική Σύνοδο ,ενάντια στην παθητικότητα της βουδιστικής Ανατολής , θα αρκούσαν για να αποδείξουν αυτό. ».Αλλά ο Ράμφος κάνει και άλλες αστοχίες . Παραβλέπει το γεγονός ότι η Φιλοκαλία δεν περιέχει το σύνολο της ορθόδοξης παράδοσης .Επίσης ότι δεν δίνει πρωτοκαθεδρία στο αίσθημα αλλά «τόσο το αίσθημα όσο και ο νους περιορίζονται στην διαδικασία της προσευχής».H Φιλοκαλία δεν θεμελιώνει τον μηδενισμό , αλλά αξίες .Ο μηδενισμός κατά τον Χάιντεγκερ στηρίζεται «στην αυτοτοποθέτηση του σκεπτόμενου υποκειμένου ως προυπόθεση κάθε αντικειμενικής μεταφυσικής του Είναι και η βούληση για δύναμη που ακολουθεί » , όπως και από το γεγονός ότι το «φίλαυτο υποκείμενο » χάνει την επαφή με την κοινότητα και σχετικοποιεί κάθε αξία.
Στην ελληνική περίπτωση η απουσία κανονιστικών δεσμεύσεων ή αναφοράς σε ένα συλλογικό όραμα , όπως ήταν παλαιότερα η Μεγάλη Ιδέα και κατόπιν η Εθνική Αντίσταση , δημιουργεί ένα μηδενισμό υπό την μορφή ενός άγριου ,ανορθολογικού και αντικοινωνικού ατομικισμού, πολύ διαφορετικού από το άτομο που δημιούργησε ο προτεσταντισμός και χρησιμοποίησε ο καπιταλισμός ως την αρχική καύσιμη ύλη του. Έτσι ο υπάλληλος που τα «παίρνει» για να μην κάνει σωστά την δουλειά του , ο πολιτικός που παίρνει μίζες –από την SIEMENS για παράδειγμα- προξενώντας τεράστια ζημιά στην πατρίδα του , αποσκοπεί αποκλειστικά και μόνο στο όφελος του ατόμου του ,χωρίς να αισθάνεται καμιά υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία και στον τόπο του. Ένας ασκητισμός – σαν των ιερών νηπτικών - που ελέγχει τις επιθυμίες και αντικαθιστά το ίδιο όφελος από το κοινωνικό , το αύταρκες εγώ από το δόσιμο στον άλλο , προσφέρει στην κοινωνία μια έλλογη , συλλογική διέξοδο .Είναι μια απάντηση -χωρίς να είναι η μοναδική - στον μηδενισμό του ατομικισμού. Ο Ράμφος επικρίνοντας την ασκητική παράδοση-ιδιαίτερα τον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά και την θεωρία του για την θεία ουσία και τις άκτιστες ενέργειες- , όπως και κάθε συλλογική ταυτότητα, σαν την οικογένεια ή την κοινότητα , συνειδητά ή όχι , προωθεί και δικαιώνει ένα ατομικισμό που είναι η μήτρα , όχι ενός υψιπετούς μηδενισμού σαν αυτού του Σιοράν , αλλά ενός μηδενισμού θλιβερού και παρακμιακού, σαν αυτόν που απηχεί ο πολιτικός που ξεροσταλιάζει μπροστά από τα ταμεία της SIEMENS για να λάβει το «δώρο» του.
Σε συνέντευξη στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (25.5.2010) , με σκοπό να παρουσιάσει το καινούργιο βιβλίο του διατυπώνει διάφορες παράδοξες σκέψεις , πολλές από τις οποίες δεν περιέχονται – τουλάχιστον με αυτή την μορφή και ένταση – στο «Αδιανόητο Τίποτα».Βεβαίως μπορεί να υπάρχει το ελαφρυντικό του προφορικού λόγου ,αλλά επιβαρύνεται από το γεγονός ότι απευθύνεται σε ένα κοινό που δεν έχει ιδιαίτερη εξοικείωση με τις φιλοσοφικές έννοιες και άρα έχει αυξημένη ευθύνη απέναντί του. Λέγει λοιπόν «Εάν δεχθούμε ότι , για να φτάσουμε στον Θεό , όπως ήθελαν οι ασκητές , πρέπει να εξοντώσουμε κάθε στοιχείο λογικό από μέσα μας , να το αφανίσουμε , τότε μένουμε στη θεότητα ως απόλυτο αίσθημα και βρισκόμαστε ένα βήμα από το μηδέν .Γιατί αν το απόλυτο είναι κενό και δεν έχει καμία λογική , τότε δεν έχεις παρά να κυνηγάς σκιές. Η διαδικασία αυτή , που απορρίπτει τη λογική , διαμορφώνει ψυχολογίες ακράτητα συναισθηματικές ,σαν αυτές που βλέπουμε στην σύγχρονη κοινωνία».Βεβαίως παραλείπει να πει ότι αυτός που ισχυρίστηκε , ότι δεν μπορούν να σταθούν οι λογικές αποδείξεις του Θεού είναι ο εισηγητής του κριτικού ορθολογισμού ο Ε. Κάντ. Όπως γράφει ο Π.Κανελλόπουλος «Λογική απόδειξη για την ύπαρξη της Ελευθερίας και για την ύπαρξη του Θεού αποκλείεται κατά τον Κάντ. Τις σελίδες του για τις «Αντινομίες » , τις ακολουθούν , στην «Κριτική του Καθαρού Λόγου», οι σελίδες , όπου αποκρούει και τις «τρείς αποδείξεις »για την ύπαρξη του Θεού » . Παραδόξως ο Ράμφος δεν στρέφεται διόλου κατά του καντιανισμού , όπως κάνει με την Φιλοκαλία , ούτε τον θεωρεί ως εμπόδιο σε αυτό που ονομάζει «νεώτερη δημοκρατική κοινωνία»
Σε δύο- τρία σημεία του έργου του (στην σελίδα 53 και αλλού) , ο Ράμφος ,αναφέρεται στο σπουδαίο βιβλίο του Λουί Ντυμόν «Δοκίμια για τον Ατομικισμό », χωρίς όμως να τον λαμβάνει πολύ σοβαρά υπόψη του. Σύμφωνα με τον Ντυμόν ο χριστιανισμός – ανατολικός ή δυτικός – ανάπτυξε ένα ξεχωριστό ατομικισμό , που τον διαφοροποίησε από την ινδική για παράδειγμα κοινωνία «Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία σχετικά με τη θεμελιώδη αντίληψη περί ανθρώπου , που πήγασε από τη διδασκαλία του Χριστού:όπως το είπε και ο Τραίλτς , ο άνθρωπος είναι ένα άτομο- σε- σχέση με –το-Θεό , πράγμα που σημαίνει , για τη δική μας χρήση , άτομο που ουσιαστικά είναι έξω από τον κόσμο…Από τη διδαχή πρώτα του Χριστού και έπειτα του Παύλου απορρέει ότι ο χριστιανός είναι «ένα άτομο- σε σχέση-με -το Θεό. Στη σχέση με το Θεό , λέει ο Τραίλτς ,υπάρχει «απόλυτος ατομικισμός και απόλυτος οικουμενισμός ( universalisme) » . Ένας τέτοιος ατομικισμός , που στρέφει τον άνθρωπο προς τα μέσα , μπορεί να στέκεται εχθρικά σε ορισμένες εξουσίες (η αγάπη είναι το κριτήριο για την αποδοχή ή την αντίσταση στην εξουσία ) , συγχρόνως όμως εντάσσει το άτομο σε κοινωνικές συσσωματώσεις , όπως είναι η κοινότητα.

Δύο από τις τελευταίες φωτογραφίες του Μιχάλη Ράπτη και της γυναικας του Έλλης Δυοβουνιώτη

Ένα μικρό αφιέρωμα στο Στρατηγό Μακρυγιάννη απο το Δελτίο Φίλων Νέων Χωρών

Σήμερα που ο Στρατηγός Μακρυγιάννης βάλλεται από τους εθνομηδενιστές κάθε προέλευσης θυμίζουμε ένα άρθρο το οποίο δημοσιεύθηκε στο ΔΕΛΤΙΟ ΦΙΛΩΝ ΝΕΩΝ ΧΩΡΩΝ που έβγαζε η ομάδα του ιστορικού Νίκου Ψυρούκη.Είναι αξιοσημείωτο ότι συνδέεται το πνεύμα του βασανισμένου στρατηγού με τον αγώνα για ανεξαρτησία της Ελλάδας και την αυτοδιάθεση-Ένωση της Κύπρου.
Το αρχείο του ΔΕΛΤΙΟ ΦΙΛΩΝ ΝΕΩΝ ΧΩΡΩΝ είναι μια ευγενική παραχώρηση του εκδότη Γ.Χατζόπουλου τον οποίο τον ευχαριστώ.

ΠΑΝ.ΚΟΝΔΥΛΗΣ:Ανέκδοτη νεανική φωτογραφία με τον εκδότη Γ.ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟ

Ευγενική παραχώρηση του εκδότη του ΚΑΛΒΟΥ ,του αιώνιου έφηβου Γιώργου Χατζόπουλου. Στον ΚΑΛΒΟ ο Π.Κονδύλης εργάστηκε ως μεταφραστής.Μνημειώδης είναι η μεταφράση και η εισαγωγή ,του έργου του Ν.ΜΑΚΙΑΒΕΛΛΙ αλλά και πολλών άλλων , όπως του J.BYRNHAM "Η επανάσταση των διευθυντών".Η φωτογραφία έχει βγεί 2.5.1970.
Οι τίτλοι του ΚΑΛΒΟΥ είναι σημαντικοί και μπορούμε να τους βρούμε στο ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ Θεμιστοκλέους 37 Εξάρχεια.

Κυκλοφόρησε το ΑΡΔΗΝ Τ. 82

ΤΕΥΧΟΣ 82 (Οκτώβριος – Νοέμβριος 2010) ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΑΔΙΕΞΟΔΑ & ΟΦΘΑΛΜΑΠΑΤΕΣ
6Η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΡΔΗΝ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ




Για το μετεκλογικό τεύχος του Άρδην που κυκλοφορεί το σημαντικότερο μήνυμα που άφησαν οι περιφερειακές και δημοτικές εκλογές ήταν η τεράστια αποχή, που στον 2ο γύρο έφτασε το 55% πανελλαδικά. Το εντυπωσιακό ποσοστό της δεν μαρτυρά μόνο την ολοκληρωτική αποσάθρωση του πολιτικού σκηνικού, αλλά και μια αίσθηση, που κυριαρχεί στον ελληνικό λαό, ότι η τύχη της χώρας καθορίζεται πια σε αποκλειστικό βαθμό από τα ξένα κέντρα, από τη Μέρκελ, τον Γιούνκερ και το ΔΝΤ. Το αίσθημα απώλειας της εθνικής κυριαρχίας μας συνεπάγεται και απομάκρυνση από την εκλογική διαδικασία.

Το δεύτερο (αρνητικό) κρατούμενο αυτών των εκλογών ήταν η εκλογή, στα δύο πιο νευραλγικά κέντρα της χώρας, του Καμίνη στην Αθήνα και του Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη. Έτσι, ο Καμίνης και το επιτελείο του (ο Χριστόπουλος του ΚΕΜΟ, ο Παπαϊωάννου της Διεθνούς Αμνηστείας, ο Τάκης Καμπύλης κ.ά. ) θα κληθούν να αντιμετωπίσουν το οξύτερο κοινωνικό πρόβλημα της Αθήνας, το μεταναστευτικό. Ο δε Μπουτάρης, στη Θεσσαλονίκη, θα διαχειριστεί τα εθνικά θέματα (Μακεδονικό και την εντεινόμενη νεο-οθωμανική απειλή) για τα επόμενα τέσσερα χρόνια!

Δεν έλειψαν και τα θετικά μηνύματα, οι γνήσιοι αυτοδιοικητικοί συνδυασμοί, όπου κατάφεραν να συγκροτήσουν ψηφοδέλτια έκλεψαν τις εντυπώσεις, είτε με εντυπωσιακές νίκες, όπως του Δ. Βουνάτσου στη Λέσβο, είτε εκλέγοντας δημοτικούς συμβούλους σε νευραλγικούς δήμους, όπως της Κομοτηνής.

Το πρώτο αφιέρωμα του Άρδην ασχολείται με τη Θεσσαλονίκη, με τη χρόνια κρίση (οικονομική, πολιτική, πολιτιστική και ιδεολογική) που σοβεί στην πόλη, αλλά και τον κομβικό ρόλο που έχει για τον Ελληνισμό. Η διημερίδα που οργάνωσε το Άρδην στη Θεσσαλονίκη στις 22 και 23 Οκτωβρίου ανέδειξε αυτά τα θέματα, τις σημαντικές ομιλίες της οποίας αναπαράγουμε στο παρόν τεύχος ενώ συμπεριλαμβάνεται και μια ανάλυση του Θανάση Τζιούμπα, για τα πρόσφατα αποτελέσματα των εκλογών και το τι συνεπάγονται για τη Θεσσαλονίκη.

Δημοσιεύουμε λοιπόν την εκτενή ομιλία του Ντίνου Χριστιανόπουλου, –του σημαντικότερου ίσως ζώντος ποιητή της Θεσσαλονίκης– για την ποιητική διαδρομή της Θεσσαλονίκης και τους ποιητές της, του Κώστα Ζουράρι, για την πολιτιστική συνέχεια της Θεσσαλονίκης από τον Γρηγόριο Παλαμά έως τον Κωστή Μοσκώφ, του δημοσιογράφου Στέλιου Κούκου, για την πολιτισμική και ιδεολογική ταυτότητα της πόλης. Ακόμα, του Γ. Καραμπελιά, για τη Θεσσαλονίκη ως επικέντρου ενός νέου οράματος για τον ελληνισμό, του οικονομολόγου Γιώργου Τοζίδη, για την οικονομική οπισθοδρόμηση της Θεσσαλονίκης την τελευταία 20ετία, του διδάκτορα της αρχιτεκτονικής και συγγραφέα Δημήτρη Μάρτου, για το πώς ο γιγαντισμός της Αθήνας κατατρώγει τη Θεσσαλονίκη και την υπόλοιπη χώρα και του δικηγόρου πρώην προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης και του ΚΘΒΕ, Δ. Γαρούφα, για τη βαλκανική προοπτική της πόλης. Στο δεύτερο αφιέρωμα του περιοδικού δημοσιεύουμε σχεδόν το σύνολο των εισηγήσεων από την 6η πανελλήνια συνάντηση του Άρδην και της Ρήξης που πραγματοποιήθηκε 2 και 3 Οκτωβρίου στον Φιλοπρόοδο Όμιλο Υμηττού (Φ.Ο.Υ.) στον Υμηττό. Στα κείμενα αυτά δεν αρκούμαστε να αναδείξουμε την κρίση (εθνική, οικονομική, πολιτιστική κ.ά.) που βιώνουμε, αλλά να κάνουμε ένα ακόμα βήμα στη μετατροπή αυτής της ιδεολογικής διαύγασης σε πολιτικό- δρων υποκείμενο, που θα πολλαπλασιάσει τόσο την ιδεολογική του εμβέλεια, όσο και τις δυνατότητες άμεσης πολιτικής παρέμβασης στα πολιτικά πράγματα όπως κάναμε ήδη με τις παρεμβάσεις μας στο Κυπριακό, στα Ελληνοτουρκικά (επίσκεψη Ερντογάν), στην εξωτερική πολιτική (συμμετοχή στον στολίσκο της Γάζας), ή με την ενεργό συμμετοχή μας στο φοιτητικό κίνημα.. Θα διαβάσετε κείμενα των: Γ. Καραμπελιά, Κ. Γεώρμα, Ν. Ντάσιου, Β. Φτωχόπουλου, Ευ.Κ. Τσεκούρα, Θ. Τζιούμπα, Κ. Ντίνου, Σπ. Κουτρούλη, Τ. Χατζηαναστασίου, Θ. Ντρίνια, Δημ. Παπαλεοντίου, Γ. Ξένου κ.ά.

Στο ίδιο τεύχος του Άρδην δημοσιεύεται το δεύτερο και τελευταίο μέρος του οδοιπορικού του Γκίφορντ Χάρτμαν στην Καλιφόρνια, ο Δημήτρης Καραμπερόπουλος, παρουσιάζει το βιβλίο του Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου, «του εξ απορρήτων», Αναπνευστικόν όργανον της κυκλοφορίας του αίματος, ενός από τα σημαντικότερα ιατρικά βιβλία του 17ου αιώνα, το οποίο κυκλοφόρησε στα λατινικά και εκδίδεται για πρώτη φορά στα ελληνικά· ο Γιώργος Καραμπελιάς, παρουσιάζει το βιβλίο του Μιχάλη Σκουλιού, Τα ξύλινα καράβια της Κάσου, όταν η Κάσος τον 19ο αιώνα ήταν ένα από τα σημαντικότερα ναυτικά κέντρα της Μεσογείου· ενώ περιλαμβάνονται και άλλες βιβλιοπαρουσιάσεις

Με επιτυχία έγινε η εκδήλωση για την ΘΡΑΚΗ στη Παλαιά Βουλή

Untitled from Άρδην - Ρήξη on Vimeo.

Νεοθωμανισμός και Ελληνική Θράκη»
Εκδήλωση 29ης Νοεμβρίου 2010

Ανακοίνωση περιοδικού «Άρδην» – εφημερίδας «Ρήξη»



Χθες, 29 Νοεμβρίου, πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στην Παλαιά Βουλή η μεγάλη εκδήλωση του περιοδικού «Άρδην» και της εφημερίδας «Ρήξη» με θέμα την ελληνική Θράκη και τον Νεοθωμανισμό. Η κεντρική αίθουσα της Παλαιάς Βουλής, αλλά και η είσοδος και ο διάδρομος, ήταν ασφυκτικά γεμάτη, περισσότεροι από 600 άτομα στην πρώτη, ίσως, μεγάλη εκδήλωση που γίνεται στην Αθήνα για την Θράκη και τον νεοθωμανισμό.

Την εκδήλωση συντόνισε με επιτυχία ο Δημήτρης Αλευρομάγειρος, στρατηγός ε.α., ενώ απηύθυνε χαιρετισμό ο επιχειρηματίας Πρόδρομος Εμφιετζόγλου, που για χρόνια έχει ενισχύσει προσπάθειες αυτοπροσδιορισμού των Πομάκων και των Ρομά στη Θράκη. Ο Εμφιετζόγλου αναφέρθηκε στην ανάγκη τόνωσης του πατριωτισμού των Ελλήνων και την χρησιμότητα τέτοιων εκδηλώσεων. Μίλησε για τις προοπτικές οικονομικής και κοινωνικής ανόδου της Θράκης, διαπιστώνοντας τον αρνητικό ρόλο που διαδραματίζει η ελληνική πολιτεία. Υπενθύμισε όλες τις αξιώσεις του Νεοθωμανισμού, τονίζοντας την ανυποχώρητη στάση που πρέπει να κρατήσουμε στη Θράκη και τη Μακεδονία, το Αιγαίο και τη Κύπρο, τα ζητήματα των χωρικών υδάτων και των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών.

Πρώτος ομιλητής ήταν ο Κώστας Καραΐσκος, εκδότης του περιοδικού Αντιφωνητής της Κομοτηνής και μέλος της ανεξάρτητης δημοτικής κίνησης «Σπάρτακος», που κατάφερε στις πρόσφατες εκλογές να εκλέξει έναν δημοτικό σύμβουλο στην Κομοτηνή. Μίλησε για τις προσπάθειες που γίνονται για την «τουρκοποίηση» της μουσουλμανικής μειονότητας καθώς και τα μέτρα που μπορούν αν παρθούν για να ανακόψουν αυτή την εξέλιξη. Η εφαρμογή των νόμων και η απλή λογική είναι, κατά τον Κ. Καραΐσκο αρκετές για να εξαλείψουν τον κίνδυνο του Προξενείο, αλλά, όπως τόνισε, σκέψεις, προτάσεις και λόγια που θεωρούμε αυτονόητα στην Αθήνα, στη Θράκη είναι ταμπού και η επιρροή του Προξενείου απαγορεύει ακόμη και την αναφορά των αυτονόητων. Δυστυχώς, δήλωσε, η «κυπροποίηση» της Θράκης είναι πλέον πολύ πιθανή, αν και όχι μη αναστρέψιμη.

Τη θλιβερή αυτή πραγματικότητα μας μετέφερε και η δεύτερη ομιλήτρια, η δασκάλα του Μεγάλου Δερίου Χαρά Νικοπούλου, που περιέγραψε την πλήρη απουσία του ελληνικού κράτους από την Θράκη. Μίλησε για τους αγώνες που έκανε για τους μουσουλμάνους Πομάκους και τις προσπάθειες του Προξενείου να εκτουρκίσει την κοινότητά τους. Ακόμη και η αναφορά στη λέξη «Πομάκος», είναι στη Θράκη απαγορευμένη. Όπως και ο Κώστας Καραΐσκος, υπενθύμισε πως ο Νεοθωμανισμός δεν θα ήταν τόσο ισχυρός, αν δεν υπήρχε και ο αντίστοιχος νεοραγιαδισμός πολλών Ελλήνων, στέλνοντας ένα μήνυμα στις κυβερνήσεις, τόσο της Ελλάδας, όσο και της Κύπρου.


Ακολούθησε ο Παναγιώτης Σγουρίδης, πρώην Αντιπρόεδρος της Βουλής, που μίλησε για τον ρόλο του τουρκικού Προξενείου και την απρόσκοπτη χρηματοδότησή του από την Τουρκία, που του επιτρέπει να διατηρεί ένα εκτενές δίκτυο πρακτόρων σε ολόκληρη τη μουσουλμανική μειονότητα. Αναφέρθηκε στην εξάρτηση των κομμάτων από τον τουρκικό παράγοντα και την ψηφοθηρική λογική τους, που έχει δώσει στο Προξενείο την δύναμη και την επιρροή που διαθέτει.

Την συζήτηση έκλεισε ο Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας και εκδότης του περιοδικού Άρδην, που συνόψισε το πρόβλημα της μουσουλμανικής μειονότητας, και το συνέδεσε με το αντίστοιχο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Βουλγαρία και τον κίνδυνο δημιουργίας μιας ενιαίας αυτονομιστικής, πλέον, τουρκοποιημένης μειονότητας. Αναφέρθηκε στις ευρύτερες επιδιώξεις του Νεοθωμανισμού στην περιοχή και την ιστορική πορεία των Βαλκανίων, που αποτελούν τον μοναδικό χώρο, στον οποίο μπορεί η Ελλάδα να επιβιώσει, δημιουργώντας έναν ισχυρό πόλο, ικανό να αντισταθεί στις επιθέσεις Ανατολής και Δύσης – αυτό που δεν κατάφερε το 1204 και το 1453. Η Θράκη, η Θεσσαλονίκη και συνολικά η Βόρεια Ελλάδα, δεν έχουν απλώς κάποια εθνικά προβλήματα που αναζητούν επίλυση, αλλά αποτελούν τον χώρο όπου κρίνεται σήμερα η ίδια η επιβίωση του Ελληνισμού.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκε ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Απόστολος Κακλαμάνης, στον οποίο απηύθυνε ερώτημα η Χαρά Νικοπούλου, για την ανθελληνική στάση των Τούρκων βουλευτών. Ο Απ. Κακλαμάνης δεν έδωσε πειστική απάντηση, προκαλώντας σε πολλούς έντονη δυσαρέσκεια και αποδοκιμασία. Σε κάθε περίπτωση, ήταν σημαντική η παραδοχή του, ότι απαραίτητη προϋπόθεση για μια σωστή πολιτική στη Θράκη, είναι η απομάκρυνση του τουρκικού Προξενείου.