Ο αντιχριστιανισμός και ο παγανισμός του Αλαιν ντε Μπενουά και της Νέας Δεξιάς

Ο αντιχριστιανισμός και ο παγανισμός του Αλαιν ντε Μπενουά

Η έκδοση του έργου του Αλαίν ντε Μπενουά κατά του φιλελευθερισμού από χριστιανούς ορθόδοξους παρακάμπτει δύο γεγονότα:

- Ο ολοκληρωτισμός όλων των αποχρώσεων είναι παντού και πάντοτε ο κυριότερος εχθρός. Ποτέ ο φιλελευθερισμός, η ισονομία, το κράτος δικαίου.

- το έργο του Μπενουά είναι βαθύτατα αντιχριστιανικό και παγανιστικό, γεγονός που θα έπρεπε να είναι γνωστό αφού τα βιβλία του κυκλοφορούν από το 1982, απο τις εκδόσεις της "Ελεύθερης Σκέψις".

Στο έργο του "Η θρησκεία της Ευρώπης" ξεκινά με την σκέψη: "για κάποιον που, όπως εγώ, θεωρεί ότι ο εκχριστιανισμός της Ευρώπης, η ενσωμάτωσις του Χριστιανισμού στο σύστημα σκέψεως της Ευρώπης, υπήρξε το καταστρεπτικότερο γεγονός ολόκληρης της μέχρι σήμερα Ιστορίας" (σελ.5), ενώ θα συνεχίσει "η επικαιρότητα λοιπόν του παγανισμού δεν μπορεί να αμφισβητηθεί"(σελ.6). Με αντιμεταφυσικό τρόπο , καταδικάζεται ο "ιουδαιοχριστιανισμός" και σημειώνει για τον παγανισμό "μακρυά από το να αποθεοποιή τον κόσμο, τον θεοποιεί κυριολεκτικά"(σελ.12). Ο ιουδαιοχριστιανισμός είναι μισαλλόδοξος και ανεπιεικής γιατί ο μοναδικός Θεός "θεωρείται διάφορος του κόσμου"(σελ.15). Τελικά "σήμερα, η μεγαλύτερη έννοια που μπορεί να φαντασθή κανείς, είναι αυτή που αγγέλλει και προβλέπει την αναγέννηση των θεών"(σελ.34).

Στο ίδιο βιβλίο ο συνεργάτης του Α.Μπενουά, ο Ρομπέρ ντε Χέρτ κατηγορεί τον χριστιανισμό ότι γεννήθηκε εκτός της Ευρώπης και ότι είναι οικουμενιστική θρησκεία και προβάλλει την σημασία του ατόμου. Ισχυρίζεται "απ' όλες τις θρησκείες του Αβραάμ, η χριστιανική θρησκεία είναι η πιο οικουμενιστική (εκείνη δηλαδή που αποβλέπει περισσότερο απ' όλες στην οικουμενική εξάπλωσή της). Το αντάλλαγμα αυτού του οικουμενισμού είναι ο ατομικισμός"(σελ.45).

Παρόμοιες απόψεις ο Α.Μπενουά θα υποστηρίξει στα δοκίμια του ο "Μπολσεβικισμός της αρχαιότητας". και "Μονοθεϊσμός και Ολοκληρωτισμός" που περιλαμβάνεται στο βιβλίο "Οι ιδέες στα ορθά"(μετ. Ανδρέας Δενδρινός, εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψη,1980).

Η επίθεση στον φιλελευθερισμό αναπτύσσεται στο έργο "Η ιδεολογία των δικαιωμάτων του ανθρώπου και το δικαίωμα των ανθρώπων" όπου γράφει "η θρησκεία των δικαιωμάτων του ανθρώπου, θεμελιωμένη στον μονοανθρωπισμό εμφανίζεται λοιπόν εξ αρχής δεμένη, αφ' ενός με τον ισοπεδωτισμό, αφ' ετέρου δε με τον μονοθεϊσμό. Η βιβλική σκέψις είναι μονοανθρωπιστική και μονογεννηστική, γιατί ακριβώς είναι μονοθεϊστική"(σελ. 6,7). Κατηγορεί τα ανθρώπινα δικαιώματα ότι θεμελιώνονται στην "δοξασία της υπάρξεως ενός "ανθρωπίνου προσώπου". Σε αυτό το δοκίμιο μιλά ανοικτά για την οργανική κοινωνία και ότι το κράτος έχει δικαιώματα, αλλά το άτομο έχει δικαιώματα στον βαθμό που ανήκει στο κράτος(σελ.11), ενώ τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι "εκλαϊκευμένη μεταφορά των νόμων του Μωϋσέως και του Νώε"(σελ.13) αλλά και όργανο του εμποροκρατικού φιλελευθερισμού(σελ.26). Δικαιώματα που μπορούν να γίνουν σεβαστά και εφαρμόσιμα είναι "αυτά που εγγυάται μια πολιτική εξουσία"(σελ.34).

Το έργο "Προσδιορισμός του κυριώτερου εχθρού " προσδιορίζει βέβαια τον φιλελευθερισμό ως τον κυριότερο εχθρό. Ξεκινά με μια φράση του Αλέξανδρου Ζηνόβιεφ που τα έργα του έπαιξαν βασικό ρόλο στην συγκρότηση του εθνομπολσεβικισμού. Γράφει ο Α.Μπενουά "ο φιλελευθερισμός κληρονόμησε την ατομικιστική, εξισωτική και οικουμενιστική αντίληψη από τον χριστιανισμό"(σελ.50). Δηλαδή διαπιστώνει την ουσιώδη συνάφεια φιλελευθερισμού και χριστιανισμού που εδώ κάποιοι χριστιανοί δεν θέλουν να αποδεχθούν. Τελικά επιδιώκει να αντικαταστήσει την διάκριση ανάμεσα σε φιλελεύθερα και ολοκληρωτικά καθεστώτα με την διάκριση μεταξύ "ισοπεδωτικών και μη ισοπεδωτικών καθεστώτων"(σελ.80).

Ο Α.Μπενουά,κοντά στα 80 έτη πλέον, πιθανόν να είναι ευχαριστημένος από την αναίρεση της δημοκρατίας σε καθεστώτατα όπως του Πούτιν ή του Ερντογάν όπου οι αντιφρονούντες δολοφονούνται ή φυλακίζονται. Δεν συνεχίζει την καθολική παράδοση της "Action Francaise" αλλά είναι εγγύτερα προς τον παγανισμό του Έβολα και της Σ.Ντέβι.

Σε κάθε περίπτωση ο φιλελευθερισμός δεν υπήρξε εχθρός των εθνικών συλλογικοτήτων, αλλά συνέβαλε στην δημιουργία των δημοκρατικών εθνικών κρατών και εθνικών επαναστάσεων όπως η ελληνική.

Για τον Αλαίν ντε Μπενουά ο φιλελευθερισμός είναι ο κυριώτερος εχθρός

Ο Richard Wolin στο βιβλίο του "Η γοητεία του ανορθολογισμού- το ειδύλλιο της διανόησης με τον φασισμό, από τον Νίτσε στον μεταμοντερνισμό(μετάφραση Μαρία Φιλιππακοπούλου θεώρηση, επιμέλεια Δήμητρα Τουλάτου, εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2007) γράφει ότι το "1994 ο de Benoist έγινε θερμά δεκτός από τον Alexander Dougine , τον Ρώσο εθνικιστή ηγέτη και ιδρυτή μιας ρωσικής νέας δεξιάς, που είναι κύριος σύμβουλος του Βλαντιμιρ Ζιρινόφσκι, πρόσφατα μάλιστα ξεκίνησε η ρώσικη έκδοση ενός περιοδικού του Benoist. O Benoist διατηρεί επίσης στενούς δεσμούς με την ευρωπαϊκή νέα δεξιά στην Ιταλία, την Ισπανία, τη Γερμανία, και το Βέλγιο"(σελ.426) Για το βιβλίο των A.d.Benoist και C.Champetier "Νέα Δεξιά" που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Manifesto, σε μετάφραση του Θ.Παντούλα, ο Pierre Milza στο βιβλίο του "Οι μελανοχίτωνες της Ευρώπης, η ευρωπαϊκή ακροδεξιά από το 1945 μέχρι σήμερα (μετ. Γ.Καυκιάς, επιμ. Ν.Βουλέλης, εκδόσεις Scripta, Αθήνα 2004) και δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό Elements, γράφει ότι "το διανοητικό επίπεδο και ο μετριοπαθής τόνος έρχονται σε χτυπητή αντίθεση με τον συνήθη λόγο του δεξιού εξτρεμισμού"(σελ.345), συμπληρώνει ότι "η Νέα Δεξιά δεν μπορεί λοιπόν να ταυτιστεί απλά και καθαρά με τον φασισμό, όπως δεν μπορεί άλλωστε να θεωρηθεί, παρά τις ορισμένες συγκλίσεις ως αναβίωση του μωρασισμού και του αντεπαναστατικού μοναρχισμού"(σελ.349), συμπλήρώνει δε "διαφέρει πολύ από τις θέσεις που ανέπτυσσαν πριν απο μια εικοσαετία οι ιδεολόγοι του GRECE και ότι ένα μεγάλο μέρος από τις ιδέες και προτάσεις που διατυπώνουν οι δυο συντάκτες του θα μπορούσαν επίσης να περιλαμβάνονται σε ένα κείμενο που θα παρήγαγε μια ορισμένη τριτοκοσμική και κατά της παγκοσμιοποίησης αριστερά"(σελ.356). Πέρα από τον παγανισμό και τον αντιχριστιανισμό αυτό που κυρίως που προβληματίζει είναι η αναγωγή του φιλελευθερισμού στον κυριότερο εχθρό. Διότι ο φιλελευθερισμός και το κράτος δικαίου είναι αυτό που εξασφαλίζουν το άτομο, το ανθρώπινο πρόσωπο έναντι των αυθαιρεσιών του κράτους και της εξουσίας. Αν έχουμε διαβάσει την "Δίκη" του Κάφκα, και την ιστορία των ολοκληρωτισμών του 20ου αιώνα ο φιλελευθερισμός είναι αυτός που διαφυλάττει την ανθρωπιά του ανθρώπου. Όχι μόνο δεν είναι αντίθετος στις εθνικές ταυτότητες αλλά τις ευνοεί , όπως ευνοεί συλλογικά κινήματα όπως τον συνδικαλισμό, τους συνεταιρισμούς (στην υπόλοιπη Ευρώπη σε αντίθεση με την χώρα μας έχουν σημαντικό ρόλο) αλλά και τις κοινότητες (με χαρακτηριστικό παράδειγμα τα κιμπούτζ στο Ισραήλ). Ενδιαφέρον είναι ότι το σημαντικό περιοδικό του Αλαίν ντε Μπενουά Krisis στο τεύχος 23 έχει αφιέρωμα στους Έλληνες όπου περιλαμβάνεται το γνωστό δοκίμιο του Παναγιώτη Κονδύλη "Το αστικό στοιχείο στην νεοελληνική κοινωνία"