Καλωσορίζουμε τον ποιητή Κυριάκο Χαραλαμπίδη

ΚύΚΛΟΣ στο ΚέΝΤΡΟ

ο Κύκλος Ποιητών

&

ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεoλαίας

του Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ)

παρουσιάζουν τον

Κυριάκο Χαραλαμπίδη

μια κορυφαία ποιητική φωνή της ελληνικής περιφέρειας

Δευτέρα, 4 Μαρτίου, 7 μ.μ.

Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων

(Ακαδημίας 50)

Ποιητής, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, για πολλά χρόνια Διευθυντής Ραδιοφωνίας στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου και παραγωγός πολιτιστικών εκπομπών. Έχει εκδώσει έντεκα ποιητικά βιβλία, δύο τόμους δοκιμίων, μετέφρασε Ρωμανό τον Μελωδό και έκανε επιλογή κειμένων για τη Λευκωσία στη σειρά «Μια πόλη στη λογοτεχνία» από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο». Από τον ίδιο εκδοτικό οίκο θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο η ποιητική του συλλογή «Στη γλώσσα της υφαντικής»

Τον ποιητή θα παρουσιάσει και θα συνομιλήσει μαζί του

η κριτικός λογοτεχνίας, δοκιμιογράφος & Δρ. φιλολογίας

Ανθούλα Δανιήλ

Ποιήματά του θα διαβάσει ο ποιητής

και θα συζητήσει με το κοινό

Συντονίζει ο Γιώργος Μπλάνας

Θα προβληθεί επίσης το ημίωρο ντοκιμαντέρ

«Αμμόχωστος Βασιλεύουσα»

σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιωάννου

Εκδήλωση για τον Π.Κονδύλη από το περιοδικό Βαβυλωνία

Είναι ενδιαφέρον ότι το έργο του Π.Κονδύλη προσεγγίζουν διαφορετικοί ή και ενάντιοι πολιτικοί και κοινωνικοί χώροι. Το γεγονός είναι θετικό και μπορεί να βοηθήσει, να βελτιωθεί η ποιότητα της αντιπαράθεσης. Έτσι την 1η Μαρτίου, στις 20.00 το περιοδικό Βαβυλωνία, οργανώνει συζήτηση, στον χώρο NOSOTROS, Θεμιστοκλέους 66, με θέμα :Μηδενισμός, πλανητική πολιτική και μαζική δημοκρατία στη σκέψη του Π.Κονδύλη, με ομιλητές τους Σ.Ροζάνη, Γ.Μερτίκα και Β.Μπογιατζή.
Όλη η εκδήλωση έχει αναρτηθεί στην διεύθυνση:
http://www.antifono.gr/portal/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82/%CE%9A%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%9F%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%B1/videos/4225-%CE%BC%CE%B7%CE%B4%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CE%B6%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1-%CE%9A%CE%BF%CE%BD%CE%B4%CF%8D%CE%BB%CE%B7%CF%82.html

19 Φεβρουαρίου στον ΙΑΝΟ παρουσιάζουμε το νέο βιβλίο του Γ.Καραμπελιά

Το βιβλιοπωλείο Ιανός και οι Εναλλακτικές Εκδόσεις παρουσιάζουν την Τρίτη 19 Φεβρουαρίου, στις 20.00 το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά  “Η Αποστασία των Διανοουμένων”. Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι Γιώργος Κοντογιώργης, καθηγητής Παντείου, Σπύρος Κουτρούλης, συγγραφέας και ο συγγραφέας του βιβλίου.  Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο βιβλιοπωλείο Ιανός (Σταδίου 24).

Ακολουθεί το κείμενο της παρουσίασης που διάβασα στην εκδήλωση:

Το 1927 κυκλοφόρησε στην Γαλλία, το εμβληματικό όπως αποδείχθηκε στην συνέχεια, έργο του Ζυλιέν Μπεντά με τον τίτλο «η προδοσία των διανοουμένων». Ως τίτλος θα γίνει σύνθημα, και θα περιγράψει με επιτυχία την πορεία ενός μέρους της γαλλικής διανόησης από τον υπερεθνικισμό στον δωσιλογισμό. Στο τέλος του 2012 κυκλοφόρησε στην χώρας μας το έργο του Γ.Καραμπελιά με τον παρεμφερή τίτλο «η αποστασία των διανοουμένων ». Αν το συγκρίνουμε με το πρώτο θεωρώ ότι είναι περισσότερο αναλυτικό και τεκμηριωμένο ως προς την συμπεριφορά ενός μέρους της ελληνικής διανόησης, η οποία όχι μόνο έχει αφομοιωθεί από την αθλιότητα, αλλά ακόμη περισσότερο επιχειρεί να θεμελιώσει την συναίνεση την ελληνικού λαού σε μια κατάσταση που ελάχιστα διαφέρει πλέον με την ανοιχτή κατοχή. Οι ελάσσονες των διανοουμένων, που είναι κυρίως κάποιοι δημοσιογράφοι, διακινούν ιδεολογήματα, όπως ότι η ελληνική κοινωνία συλλογικά είναι υπεύθυνη για την οικονομική χρεοκοπία και ακόμη χειρότερα συγχέοντας τον κοσμοπολίτισμό, τον διεθνισμό με τον ανοικτό δωσιλογισμό διατείνονται ότι ο ελληνικός λαός είναι ανίκανος να αυτοκυβερνηθεί και για αυτό είναι αναγκαίο να έρθουν οι ξένοι να τον κυβερνήσουν. Το αστείο είναι ότι τα ίδια πρόσωπα, που δίχως ντροπή και δίχως ιστορική αίσθηση γράφουν αυτά, υποστήριξαν εκείνες τις πολιτικές ηγεσίες, που μας οδήγησαν στην σημερινή κατάσταση. Για παράδειγμα ενώ κατηγορούν τους λαϊκιστές, σιωπούν μπροστά στο γεγονός ότι και κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι ευρωπαϊστές έλαβαν μίζες, ή ότι η κυβέρνηση Σημίτη με το περιβόητο swaps της Goldman Sacks μας υποχρέωσε να πληρώσουμε 16 δις ευρώ για δάνειο 2 δις ευρώ. Αλλά ας προχωρήσουμε, πιο συγκεκριμένα, στο έργο του Γ.Καραμπελιά. Κατ’ αρχήν δείχνει ιδιαίτερα φροντίδα στην γλώσσα, στο ύφος και αυτό καθιστά την ανάγνωσή του ιδιαίτερα γοητευτική. Επίσης είναι τεκμηριωμένο, διότι έχει εξαντλήσει όλη την αναγκαία βιβλιογραφία και για αυτό τα συμπεράσματά του είναι θεμελιωμένα σε γερές βάσεις. Επιγραμματικά ασχολείται με τον Σ.Ράμφο, την εθνοαποδομητική ιστοριογραφία, τον νεοπαγανισμό, τον νεοφαναριωτισμό, την απολογία του αμερικανισμού και της «αυτοκρατορίας» από τον Νέγκρι και τέλος την απογοητευτική εξέλιξη του Δ.Σαββόπουλου. Κάθε ένα κεφάλαιο συνιστά αναίρεση διαφορετικών μεν ιδεολογημάτων τα οποία όμως στην πραγματικότητα συνθέτουν μια ενιαία ιδεολογία υποταγής. Ειδικότερα η ιδεολογία υπεράσπισης της τρόικας προϋποθέτει την παραδοχή ότι ο ελληνικός λαός είναι πολιτικά νήπιο και για αυτό έχει ανάγκη κηδεμόνων, ενώ η δυσφήμιση της ελληνικής ανεξαρτησίας προϋποθέτει επίσης τον εθνομηδενισμό, τον μεταμοντέρνο σχετικισμό που παρά τα ιστορικά γεγονότα και τα πορίσματα των περισσότερων ιστορικών προβάλλει την ερμηνεία ότι ο ελληνισμός είναι νεώτερη κατασκευή. Επίσης ο νέο-παγανισμός αφενός συνιστά μια ιδεοληπτική, αντισημιτική και γι αυτό μειωτική προσέγγιση του αρχαιοελληνικού στοχασμού αλλά και μια κακόγουστη προσπάθεια να αναιρεθεί η ανατολική διάσταση του νεοελληνισμού. Ο νεοφαναριωτισμός, όπως αποτυπώνεται κυρίως στα πιο πρόσφατα άρθρα του Χ.Γιανναρά, προβάλλει ως όραμα για τον ελληνισμό, την αναίρεση των αποτελεσμάτων της επανάστασης του 1821 και την υπαγωγή του στην Τουρκία, εκφράζοντας με αυτό τον τρόπο τις προσδοκίες και τις εξαρτήσεις ενός μέρους της οικονομικής ελίτ που βρίσκει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο τον κοινωνικό και πολιτικό του κέντρο. Τέλος η εξέλιξη του Δ.Σαββόπουλου ως διαφημιστή των διαβόητων Ολυμπιακών αγώνων αλλά και του Νέγκρι ως απολογητή της αμερικάνικης αυτοκρατορίας δείχνουν την απογοητευτική κατάληξη που έχει ένα μέρος της ελπιδοφόρου γενιάς του ’60. Ο Σαββόπουλος, φάντασμα του παλαιού εαυτού του, δεν μπορεί πλέον να δημιουργήσει, ενώ ο Νέγκρι στην καλύτερη περίπτωση υποβάλει μια «αντιπαγκοσμιοποίηση», που όμως ταυτίζεται με την παγκοσμιοποίηση , αφού αποβλέπει και αυτή σε ένα ομογενοποιημένο κόσμο, υπό αμερικάνικη ηγεμονία. Προφανώς τα συμπτώματα αυτά δείχνουν ότι ένα σημαντικό μέρος της διανόησης, όχι μόνο δεν ενδιαφέρεται να χαράξει δρόμους εξόδου από την παρακμή, αλλά επειδή είναι τόσο βαθιά βουτηγμένη σε αυτή, το μόνο που κάνει είναι να επιχειρεί να την νομιμοποιήσει, να την νοηματοδοτήσει και συνεπώς να εμποδίσει κάθε προσπάθεια διεξόδου. Ο Γ.Καραμπελιάς ξεκινά με την αναφορά στο έργο του Σ.Ράμφου. Πράγματι με τις συχνές τηλεοπτικές του εμφανίσεις και την συνεχή του αρθρογραφία, ο τελευταίος, δίκαια κερδίζει τον τίτλο του συγγραφέα της «φιλοσοφίας του μνημονίου». Για όσους παρακολουθούν την εξέλιξη της σκέψης του Ράμφου διόλου δεν εκπλάγηκαν από την κυνική του συνηγορία στο μνημόνιο. Ήδη στα τελευταία έργά του, ουσιαστικά κλείνει το μάτι στον αυταρχισμό και στον ολοκληρωτισμό, γεγονός που επισημαίνουν και άλλοι στοχαστές όπως ο Μ.Μπέζγος. Ξεχνώντας με μεγάλη άνεση ότι υποστήριζε σε ένα σχετικά πρόσφατα παρελθόν, εκστασιάζεται με το παράδειγμα του ιαπωνικού εκ του άνω αυταρχικού «εκσυγχρονισμού», ώστε να υποβάλλει το συμπέρασμα ότι θα πρέπει κάποια βιβλία όπως η Φιλοκαλία, που μας εμποδίζουν να χαθούμε μέσα στην Δύση, να απαγορευτούν. Βεβαίως στις διάφορες συνεντεύξεις του, ίσως επειδή ο προφορικός λόγος είναι πιο πηγαίος, πιο αχαλίνωτος από τον γραπτό, οι σκέψεις που διατυπώνει είναι ακόμη πιο ακραίες και διανθισμένες με ιστορικές ανακρίβειες – όπως για τα γεγονότα που προηγήθηκαν του 1204- που με ευστοχία επισημαίνει ο Γ.Καραμπελιάς. Συγχρόνως με μανιχαϊστικό τρόπο, αντικαθιστά τον άνθρωπο που πρότεινε σε παλαιότερα κείμενα του, που έχει εγκλωβιστεί απόλυτα στο παρελθόν, με τον άνθρωπο χωρίς παρελθόν, ιστορία ρίζες, έρμαιο του συγκρητισμού και του παγκοσμιοποιημένου χυλού. Είναι πολύ σημαντική η επισήμανση που ιστορικού Στογιάνοβιτς, την οποία επικαλείται ο Γ.Καραμπελιάς, για την συμπεριφορά και τον ρόλο του ελληνορθόδοξου έμπορου στα Βαλκάνια, η οποία απαντά πειστικά στις επιθέσεις του Ράμφου . Σύμφωνα με τον Στογιάνοβιτς «Για τον Έλληνα έμπορο του δεκάτου εβδόμου και δεκάτου ογδόου αιώνα, η θρησκεία ήταν εγκόσμια-δηλαδή αυτού του κόσμου- ενώ και οι επιχειρήσεις θρησκευτικό ζήτημα. Θρησκεία, επιχειρήσεις, οικουμενική κοινότητα και έθνος, αποτελούσαν κάτι ενιαίο, ένα ολοκληρωμένο αδιαφοροποίητο σύνολο. Ευσεβισμός, εκκοσμίκευση και εθνική αλληλεγγύη ούτε αλληλοσυμπληρώνονται ούτε έρχονταν σε αντίθεση μεταξύ τους. Αποτελούσαν μάλλον τα αδιαφοροποίητα στοιχεία μιας ενιαίας αντίληψης του κόσμου»(σελ.74). Το κεφάλαιο για τον Σ.Ράμφο, περιέχει σημαντικές επισημάνσεις για τον νεοελληνισμό και τα διάφορα πνευματικά και αισθητικά ρεύματα που τον καθόρισαν. Καταλήγει με ένα ευτράπελο και συγχρόνως τραγικό δημοσίευμα εφημερίδας που περιγράφει το πως διασκεδάζει στην Μύκονο τα καλοκαίρια της, η άρχουσα εκείνη ελίτ που έχει απορρίψει πλήρως το παραδοσιακό ήθος που είχαν στο παρελθόν ο Ζάππας, ο Βαρβάκης, ο Μπενάκης, για χάριν του νεοπλουτισμού, του χαρούμενου , κατά Κονδύλη, μηδενισμού και της παγκοσμιοποίησης. Κάποιοι από αυτούς που διασκέδαζαν με ένα τρόπο εξεζητημένα χυδαίο και αλαζονικά περιφρονητικό, όπως ταιριάζει σε όποιον δεν αισθάνεται να υπάρχει πίσω του πολιτισμός και ιστορία είναι σήμερα τρόφιμοι του Κορυδαλλού ή συγκαταλέγονται ανάμεσα σε εκείνους που πούλησαν τα λιμάνια μας σε Τούρκους επιχειρηματίες. Η εθνοαποδομητική ιστοριογραφία- εκπροσωπούμενη κυρίως από τον Α.Λιάκο- αφενός χρησιμοποιεί τις δυσφημιστικές αξιολογήσεις του Βυζαντίου από δύο Άγγλους ιστορικούς, τον Μάνγκο και τον Τζένκις, αφετέρου θεωρεί το ελληνικό έθνος ως νεώτερη κατασκευή, που δεν έχει καμία σχέση με το Βυζάντιο. Σε αυτή την περίπτωση τα ενάντια πορίσματα των περισσότερων ιστορικών, με πιο πρόσφατη περίπτωση τον Δημαρά, διόλου δεν πλήττει τις βεβαιότητες της, διότι ο μεταμοντέρνος θεωρητικός σχετικισμός τους, έγινε το μέσο για να παρακάμπτονται τα ίδια τα γεγονότα και τα συμπεράσματα που αυτά μας θέτουν. Ο νεοφαναριωτισμός, εκπροσωπούμενος κυρίως από τον Χ.Γιανναρά, προέρχεται από ένα ρεύμα που μέχρι πρόσφατα διατύπωνε ένα αδιάλλακτο πατριωτικό λόγο. Με άρθρα εξαιρετικά προκλητικά μας προτείνει, για να σωθούμε, να γίνουμε μέρος του νέο-οθωμανισμού καθώς και να αντικαταστήσουμε της σημαία μας και τον εθνικό μας ύμνο. Έτσι συναντάται με τον εθνομηδενισμό, ενώ συγχρόνως εκφράζει γνήσια το τμήμα εκείνων της ελίτ, που έχει ταυτίσει την οικονομικής και την πολιτική της ύπαρξη με την υποταγή στην Τουρκία. Φυσικά και σε αυτή την περίπτωση, ο Γιανναράς, με μεγάλη άνεση εγκαταλείπει θέσεις που έχει με πάθος υποστηρίξει, ενώ παρερμηνεύει το έργο του Α.Κοραή- που όπως και να το κάνουμε, όσες επιμέρους ενστάσεις μπορεί να έχουμε, και χαλκέντερος φιλόλογος υπήρξε και σπουδαίος εμπνευστής του απελευθερωτικού αγώνα κατά της Τουρκοκρατίας αναδείχθηκε. Επιπλέον, ο Γιανναράς για να ολοκληρώσει την πολεμική εναντίον του Κοραή και του «κοραϊσμού», με εξόφθαλμα λανθασμένο τρόπο, τον ανάγει ως την κύρια αιτία για ότι στραβό έχει συμβεί στον νεοελληνισμό. Ο Γ.Καραμπελιάς καταλήγει, ότι θα πρέπει να υπερασπιστούμε το συγκεκριμένο ελληνικό κράτος – ειδικότερα τα δύο ελληνικά κράτη, το ελλαδικό και το κυπριακό- αντί να εξαντληθούμε στην ρητορεία για μια καθόλα φανταστική πλέον ελληνική οικουμενικότητα. Η υπαρκτή ελληνική διασπορά θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως μέσο ενίσχυσης του ελληνικού έθνους-κράτους από τις πολλαπλές απειλές που σήμερα αντιμετωπίζει και όχι ως πρόφαση για να εγκαταλειφθεί στους δανειστές του και στις επεκτατικές φιλοδοξίες της Τουρκίας. Το δίλημμα είναι : «είτε θα αποδεχτούμε το ιστορικό τέλος μας, τη μεταβολή της Ελλάδας σε μια πολυφυλετική και πολυεθνική ζώνη-ταμπόν μεταξύ Ανατολής και Δύσης, ένας Λίβανος των Βαλκανίων, ελεγχόμενοι ταυτόχρονα από τη φραγκική Δύση και την τουρκική Ανατολή (εξάλλου, ο άξονας Βερολίνου-Τουρκίας λειτουργεί εδώ και πάνω από εκατό χρόνια),είτε, για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως συλλογικό υποκείμενο, θα πρέπει να ανακτήσουμε την αυτονομία μας, να πραγματοποιήσουμε σήμερα την ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα»(σελ.314). Η δεύτερη προοπτική θα συνιστά το ξεπέρασμα του «καημού της ρωμιοσύνης» και θα δημιουργεί την νέα μεγάλη ιδέα που θα είναι και η ανάκτηση «των “χαμένων πατρίδων” της ιστορικής και πνευματικής μας διαδρομής.»(σελ.318) Προφανώς τελειώνοντας θα μας έμενε μια μελαγχολική διάθεση για την μοίρα του τόπου μας. Όμως υπάρχουν ορισμένα γεγονότα που μας κάνουν να αισιοδοξούμε. Πρώτα- πρώτα η ίδια η ακαταπόνητη προσπάθεια του Γ.Καραμπελιά να αναμετράται με το ιστορικό κακό, και δεύτερον η ύπαρξη αρκετών άλλων στοχαστών που είτε είναι κοντά μας είτε έχουν φύγει από την ζωή, όπως ο Κ.Παπαϊωάννου και ο Π.Κονδύλης, που δείχνουν ότι υπάρχουν τα αντίθετα θετικά παραδείγματα εκείνων που δεν αφομοιώθηκαν από την κυριαρχούσα αθλιότητα . Οι τελευταίοι θα μπορούσαν ενδεχομένως να είναι και το αντικείμενο ενός επόμενου βιβλίου.

Σωτήρη Δημόπουλου: Αλέξανδρου Σολτζενίτσεν «Μια ημέρα από τη ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς»

Αλέξανδρου Σολτζενίτσεν «Μια ημέρα από τη ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς»

του Σωτήρη Δημόπουλου

Το φθινόπωρο του 2012 συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από την δημοσίευση του βιβλίου του Αλέξανδρου Σολτζενίτσεν «Μια ημέρα από τη ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς». Ήταν το 1962, όταν η σοβιετική κοινωνία διάβαζε, μέσα από τις σελίδες του περιοδικού «Νόβι-Μιρ», αυτό που έως τότε μονάχα ψιθυριζόταν: την ύπαρξη των στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας, τα περιβόητα Γκούλαγκ, τα οποία η σταλινική απολυταρχία είχε δημιουργήσει στις, πιο αντίξοες κλιματολογικά, εσχατιές του αχανούς κράτους.

Η δημοσίευση, χωρίς αμφιβολία, έγινε με την έγκριση του Χρουστσώφ. Η σκιά του ανελέητου δεσπότη στοίχειωνε ακόμη τη ζωή του νέου κομματικού ηγέτη. Έξι έτη μετά το 20ό συνέδριο, αναζητούσε τρόπους για να γκρεμίσει τον «ατσαλένιο» μύθο, που η προπαγάνδα, η πυγμή και η ιστορική συγκυρία είχαν στήσει στους ώμους ενός καθημαγμένου λαού. Κι ο ίδιος για χρόνια υπήρξε ένα υπάκουο όργανο στις προσταγές του Στάλιν. Αυτός, ο παλιός ανθρακωρύχος, που έκανε τον γελωτοποιό λικνιζόμενος υπό τους ήχους της ουκρανικής μουσικής, όταν ο παντοδύναμος Γεωργιανός το απαιτούσε, αυτός επέτρεψε την επίσημη έκδοση του βιβλίου ενός σπουδαίου συγγραφέα και ανθρώπου. Γιατί ο Αλέξανδρος Σολτζενίτσεν ήταν σίγουρα ξεχωριστός. Με καταγωγή από τους Κοζάκους του Ντον, τους ανυπότακτους αιρετικούς που τα γυρίσματα του καιρού τους έκαναν φρουρούς της ρωσικής ορθοδοξίας στη γραμμή των συνόρων, αγάπησε τη γνώση, τον άνθρωπο και την ελευθερία. Ένας διανοούμενος που η ζωή και το έργο του είναι αδιάσπαστα συνδεδεμένα. Με τη σειρά που το διατύπωσε ο Γκαίτε, πρώτα το είναι και μετά η δημιουργία. Και ως είναι και ως ζωή νοείται τόσο το νήμα των εξωτερικών περιπετειών όσο και η διαρκής εσωτερική αναζήτηση. Στον Σολτζενίτσεν η αναζήτηση προς την αλήθεια δεν έπαψε ως τη τελευταία στιγμή να τροφοδοτεί τον αιχμηρό λόγο του. Δεν έπαψε ούτε στα παραπήγματα που έστησε η διαστροφή μιας αρχικά ελπιδοφόρας ουτοπίας, ούτε στην θαλπωρή που προσέφερε στον διαφωνούντα, και γι’ αυτό «χρήσιμου» πολιτικά, η «μαζική δημοκρατία» της δύσης.

Έως και τον Φεβρουάριο του 1945, ο Σολτζενίτσεν, αφοσιωμένος μαρξιστής, θα υπηρετεί στον σοβιετικό στρατό. Στην Ανατολική Πρωσσία, όμως, θα συλληφθεί γιατί σε γράμμα του προς ένα φίλο αναφερόταν κριτικά στον Στάλιν. Καταδικάστηκε σε 8ετή κάθειρξη. Ανάμεσα στους τόπους που εκτέλεσε την ποινή του ήταν και το «Ειδικό Στρατόπεδο» στην πόλη Εκιμπαστούζ στο Καζακστάν. Εκεί εργάστηκε σε ορυχείο, σε οικοδομές, σε χυτήριο. Οι εμπειρίες του αυτές θα αποτελέσουν το υλικό για το βιβλίο «Μια ημέρα από τη ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς».

Στις σελίδες του βιβλίου του δεν επιδίδεται σε μια απλή καταγραφή εικόνων της καταρράκωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ούτε περιορίζεται στην καταδίκη ενός συστήματος που ισοπέδωσε τον άνθρωπο για τους δήθεν υψηλούς στόχους του. Καταφέρνει να διεισδύσει μέχρι το «μεδούλι» της ανθρώπινης ψυχής. Αποτυπώνει με λόγο απέριττο, χωρίς εξιδανικεύσεις ή με πρόθεση πρόκλησης οίκτου, την ενστικτώδη βούληση για ζωή. Ίσως γιατί σε αντίθεση με τη κόλαση του Δάντη, στην κόλαση των Γκούλαγκ κάπου αχνοφέγγει ακόμη η φλόγα της ελπίδας. Η μάχη επομένως απλώνεται σε όλα τα μέτωπα. Ο κρατούμενος ανακαλύπτει, με το διάβα του χρόνου, τακτικές για να κερδίζει την κάθε στιγμή που θα τον κρατήσει όρθιο. Με θάρρος και επιμονή, με υποκρισία και πονηριά, με υποτακτικότητα και σκληρότητα, όλη η ψυχική και διανοητική αρματωσιά έχει στόχο μόνο την επιβίωσή του.

Στο στρατόπεδο ο διαχωρισμός δεν είναι σαφής. Δεν είναι μονάχα δύο οι ανταγωνιστικές ομάδες, οι φύλακες και οι φυλακισμένοι, όπως θα υπέθετε ένας, μαθημένος στους μανιχαϊσμούς, αναγνώστης. Οι ομαδοποιήσεις είναι πολλές. Το σύστημα μέσα στο σύστημα έχει τους δικούς του κανόνες, τη δική του ιεραρχία, ακόμη και τη δική του κινητικότητα. Που φθάνει κάποιες φορές έως το έσχατο όριο, στον απόλυτο ατομικισμό, καθώς, όπως λέει σε κάποιο σημείο ο συγγραφέας, ο χειρότερος εχθρός του κρατούμενου είναι ο άλλος κρατούμενος! Τη στιγμή, την κρίσιμη στιγμή της επιβίωσης, του θλιβερού αγώνα των ρακένδυτων και απόκληρων για λίγη ψευτόσουπα, ο καθένας μετατρέπεται σε θηρίο. Μπορεί να σκοτώσει για λίγη …βρώμη.     

Οι περισσότεροι έγκλειστοι «ζεκ» καταδικάστηκαν χωρίς πραγματικές κατηγορίες. Όπως ο κρατούμενος Σ-854, ο αγρότης Ιβάν Ντενίσοβιτς Σούχωφ, του οποίου τις περιπέτειες μιας μέρας παρακολουθούμε με τη πένα του Σολτζενίτσεν. Όπως και οι άλλοι που πιάστηκαν αιχμάλωτοι από τους Γερμανούς, δραπέτευσαν και κατηγορήθηκαν ως προδότες. Και μετετράπηκαν από το καθεστώς σε εργατική δύναμη που δημιουργούσε «σοσιαλιστικές» πόλεις στις παγωμένες στέπες για να εκμεταλλευθούν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές. Έτσι θα «εγκαθίστατο» η ευτυχία που είχε επαγγελθεί η επανάσταση. Αγνοώντας τις έγκαιρες προειδοποιήσεις του συγγραφέα-προφήτη Ντοστογιέφσκυ ότι οι υψηλοί σκοποί δεν επιτυγχάνονται με ανήθικα μέσα.

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι ο Σολτζενίτσεν είχε ως πρότυπό του το βιβλίο του γίγαντα της ρωσικής λογοτεχνίας «Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων», όπου περιγράφονται και εκεί οι συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων στη Σιβηρία. Και που ο ίδιος ο συγγραφέας τους θα γνωρίσει καταδικασμένος ως μέλος του κύκλου των «ουτοπιστών» σοσιαλιστών της Αγίας Πετρούπολης. Ο Σολτζενίτσεν στο βιβλίο του δεν θα ξεδιπλώσει κάποια εσωτερική μεταμόρφωση, όπως ο Ντοστογιέφσκυ -άλλωστε δεν υφίσταται σύγκριση μεταξύ τους. Δεν θα οδηγηθεί ο ήρωάς του στον χριστιανισμό και στην αποκάλυψη της δύναμης της αγάπης προς τον άνθρωπο. Αυτό θα συμβεί, όμως, στον ίδιο τον συγγραφέα και θα σημαδέψει τη σκέψη του ως το τέλος.

Μετά την ανατροπή του Χρουστσώφ, οι νέοι ένοικοι του Κρεμλίνου έχοντας θορυβηθεί από την επιρροή του Σολτζενίτσεν αλλάζουν στάση απέναντί του. Ο κλοιός σφίγγει γύρω του και ο ίδιος γίνεται πιο επιφυλακτικός. Το μνημειώδες «Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ» θα δημοσιευθεί αφού βρέθηκε στα χέρια της ασφάλειας. Το βραβείο Νόμπελ δεν θα αποτρέψει τελικά την αναγκαστική φυγή του από την Σοβιετική Ένωση. Το 1973 θα μεταναστεύσει στις ΗΠΑ. Εκεί παρά την ελευθερία λόγου και τις ανέσεις που του παρέχονται επιδιώκει να βρίσκεται μακριά από τη δημοσιότητα. Παράλληλα, θα ασκήσει αυστηρή κριτική για την έλλειψη πνευματικότητας στις δυτικές δημοκρατίες, τη δικτατορία των μέσων ενημέρωσης και την μαζική επιβολή του «συρμού». Αλλά και αυτός θα κατηγορηθεί ως οπαδός του «ρωσικού εθνικισμού» και της «υπερσυντηρητικής ορθοδοξίας». Αργότερα, εξαιτίας του βιβλίου «200 χρόνια μαζί» (δηλ. Ρώσσοι και Εβραίοι) θα του προσάψουν και τη μομφή του «αντισημίτη». Θα επιστρέψει στη Ρωσία λίγα χρόνια μετά τη πτώση της ΕΣΣΔ και θα απογοητευτεί ακόμη μια φορά αντιλαμβανόμενος ότι η πατρίδα του δεν ακολουθούσε τις ηθικές και πνευματικές αρχές που ο ίδιος οραματιζόταν. Είναι χαρακτηριστικό ότι η εκπομπή του στη τηλεόραση σταμάτησε λόγω χαμηλής τηλεθέασης. Οι εποχές είχαν πλέον αλλάξει. Το τίμημα της πτώσης της σοβιετικής αυτοκρατορίας ήταν υψηλό. Αποκαταστάθηκε η ελευθερία του λόγου αλλά εν πολλοίς εξέλιπε ο λόγος και πρωτίστως οι πρόθυμοι ακροατές του.  

Ο Σολτζενίτσεν έφυγε από τη ζωή το 2008. Θα παραμείνει όμως ζωντανός με το έργο του και το παράδειγμά του, το παράδειγμα ενός αδέσμευτου από τις εξουσίες διανοουμένου και ανθρώπου.

Το βιβλίο «Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πάπυρος σε μετάφραση Δημήτρη Τριανταφυλλίδη

9 Φεβρουαρίου: Εγκαίνια του νέου πολυχώρου πολιτικής και πολιτισμού του ΑΡΔΗΝ

Γιώργου Ρακκά:"Ανατολή και Δύση"

ΠΗΓΗ:http://ardin-rixi.gr/archives/10786

Πολύς λόγος, και πολλές κριτικές έχουν ακουστεί σχετικά με την «περίεργη» (υποτίθεται) θέση του Άρδην πάνω στο ζήτημα της Ε.Ε., του ευρώ, των σχέσεων μας με την Ευρώπη εν γένει. Οι παρανοήσεις και οι διαφωνίες, προκύπτουν κατά τη γνώμη μας από την αδυναμία να συλλάβει κανείς την ελληνική πραγματικότητα στο σύνολο των διαστάσεών της. Από τα πρώτα χρόνια της κρίσης, η έτερη πτυχή του ελληνικού δράματος, έχει να κάνει με τη δραματική αύξηση της βαρύτητας που έχει η τουρκική οικονομία στην ελληνική. Ας δούμε τις κυριότερες παραμέτρους της. Στον τομέα των Τραπεζών. Η εξαγορά της Φινανσμπανκ από την Εθνική το 2006, κόστισε 5.2 δισ.$, έφερε τη χώρα μας στην τρίτη θέση των χωρών με τις περισσότερες ξένες άμεσες επενδύσεις στην Τουρκία, κατά την περίοδο 2001-2011, και ως εκ τούτου πολυδιαφημίστηκε ως αιχμή της ελληνικής εισβολής στην τουρκική αγορά. Ωστόσο, η διαφορά δυναμικού και χαρακτήρα των δύο οικονομιών αντέστρεψε αυτή τη σχέση. Πλέον, η Φινανσμπανκ διαθέτει σχεδόν 3 φορές μεγαλύτερη κεφαλαιοποίηση από την Εθνική, ενώ η μητρική τράπεζα εξαρτά σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό τα κέρδη της από την κατά πολύ μεγαλύτερη θυγατρική της τράπεζα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, όπως πολύ χαρακτηριστικά δήλωσε ο πρόεδρος της Τράπεζας στη Χουριέτ: «Η Finansbank δεν έχει μοιράσει ούτε μία λίρα μέρισμα από τα κέρδη της και δεν σχεδιάζει να το κάνει. Το σύνολο του κέρδους προστίθεται στο κεφάλαιο της τράπεζας και σκοπός είναι η επέκταση της Finansbank στην Τουρκία. Συνεπώς δεν τίθεται θέμα μεταφοράς κέρδους. […]. Δεν λειτουργούμε ως υποκατάστημα της Εθνικής. Η Finansbank λειτουργεί στην Τουρκία ως τουρκική τράπεζα. Μας ελέγχει το Συμβούλιο Ελέγχου Τραπεζών και έχουμε ένα άκρως υγιή ισολογισμό. Συνεχίζουμε να αναπτυσσόμαστε. Οι στόχοι που θέσαμε με τον προϋπολογισμό του 2010 αφορούν ανάπτυξη πάνω από το μέσο όρο του τραπεζικού τομέα στην Τουρκία και τα δεδομένα του πρώτου τριμήνου μας επιβεβαιώνουν» (Πηγή: Εδώ) Δεύτερον, στις ελληνικές εξαγωγές, η Τουρκία είναι πλέον στη δεύτερη θέση πίσω από τη Γερμανία. Τα τελευταία χρόνια σημειώνουν διαρκή αύξηση: «από 1 δισεκατομμύρια 150 εκατομμύρια δολάρια που ήταν το 2008 αυξήθηκαν στα 3 δισεκατομμύρια 300 εκατομμύρια δολάρια». Αναλυτικά, για το πρώτο οκτάμηνο του 2012 τα κυριότερα εξαγωγικά προϊόντα παρουσιάζονται στον κάτωθι πίνακα: Συνολικές τουρκικές εισαγωγές από Ελλάδα Column2 Column3 Column4 Αξία σε $ Ιανουάριος-Αύγουστος 2011 Ιανουάριος-Αύγουστος 2012 Μεταβολή 2011-2012 Τρόφιμα και Ζώντα Ζώα 37,055,794 24,063,422 -35.06% Ποτά και καπνός 84,931 322,659 279.90% Πρώτες ύλες μη εδώδιμες εκτός από καύσιμα 95,434,553 178,899,477 87.40% Ορυκτά καύσιμα 1,217,938,650 1,464,676,071 20.20% Λάδια και λίπη ζωικής ή φυτικής προέλευσης 3,471,600 1,352,753 -61.03% Χημικά Προϊόντα και συναφή 203,584,084 163,153,462 -19.85% Βιομηχανικά είδη ταξινομημένα κατά πρώτη ύλη 157,862,378 154,733,125 -1.98% Μηχανήματα και υλικό μεταφορών 70,885,505 47,093,310 -33.56% Διάφορα βιομηχανικά είδη 20,571,488 17,788,464 -13.52% Είδη και συναλλαγές μη ταξινομημένες ανά κατηγορία 6,901 19,057,329 276053.15% 1,806,895,884 2,071,140,072 14.62% Πηγή Ωστόσο, κι εδώ, η διαφορά δυναμικού και πλεονεκτημάτων μεταξύ των δύο οικονομιών εκμηδενίζει τα ενδεχόμενα ελληνικά οφέλη από την ελληνοτουρκική οικονομική συνεργασία. Παράδειγμα, η ΣΕΚΑΠ, καπνοβιομηχανία της Θράκης, η οποία πρωτοστατεί στις ελληνικές εξαγωγές καπνού προς την Τουρκία. Οι αντίστοιχες τουρκικές εταιρείες απορροφούν το μερίδιο του λέοντος της ελληνικής παραγωγής, και πλέον ενδιαφέρονται ανοιχτά για την εξαγορά της. Μάλιστα, έχουν απομείνει οι μοναδικοί διεκδικητές στην κούρσα της αποκρατικοποίησής τους, και άρα η εξαγορά φαντάζει κάτι παραπάνω από πιθανή (Πηγή: Εδώ). Από την άλλη πλευρά, τον τελευταίο καιρό παρατηρείται έντονη κινητικότητα σε ό,τι έχει να κάνει με τις τουρκικές επενδύσεις στην Ελλάδα: - Ο όμιλος Dogus εξαγόρασε τις μαρίνες που ήταν στην ιδιοκτησία του ομίλου Κυριακούλη: στη Ζέας, τη Λευκάδα, την Καλαμάτα, και στα Γουβιά της Κέρκυρας (πηγή εδώ). Ένα μήνα πιο πριν, ο ίδιος όμιλος είχε αποκτήσει το 50% της Μαρίνας του Φλοίσβου (Πηγή: Εδώ). Επίσης, στον ίδιο κλάδο, τον περασμένο Μάιο η τουρκική «Setur Servis Turistik» ανέλαβε από κοινού με τη «Folli Follie» τη λειτουργία της τουριστικής μαρίνας της Μυτιλήνης. - Η Μακεδονική Χαρτοποιία, με παραγωγή άνω των 100.000 τόνων ετησίως, πουλήθηκε σε εταιρεία τούρκικων συμφερόντων. Με αυτήν την εξαγορά η τουρκική ΡΑΚ έγινε η 4η μεγαλύτερη χαρτοβιομηχανία της Ευρώπης (Πηγή: Εδώ) - Τουρκικές εταιρείες στο χώρο της λιανικής λειτουργούν ήδη ή εκφράζουν τη διάθεση για μεγάλες επενδύσεις στην Ελλάδα (εστίαση, ένδυση, έτοιμα έπιπλα). - Τέλος, ιδιαίτερη κινητικότητα αναπτύσσεται, σύμφωνα με δημοσίευμα του «Έθνους» στην Ανατολική Μακεδονία και στη Θράκη. Εκεί πρωταγωνιστούν εταιρίες του τούρκικου «ισλαμικού καπιταλισμού». Χαρακτηριστικό παράδειγμα τη ILSAM, με έδρα στις Θεσσαλονίκη-Κομοτηνή, τα κεφάλαια της οποίας φέρεται να ανήκουν στο βακούφι στο «Μπιρλίκ βακφέ», που ανήκει στο κυβερνών AKP (Πηγή: Εδώ). - Tέλος, είναι οι δραστηριότητες στον τραπεζικό τομέα, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτό της Ζιράτ. Η Ζιράτ λειτουργεί από το 2006 στη Θράκη, ως άμεση συνέπεια της συμφωνίας που πραγματοποίησε η Εθνική για την εξαγορά της Finansbank. H δραστηριότητά της σε ό,τι αφορά στη μειονότητα, πραγματοποιείται σε στενή (ανοιχτή) σχέση με το εκεί προξενείο, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που ο ψευδομουφτής καλεί ανοιχτά τους πιστούς να καταθέσουν τα χρήματα τους στην Τράπεζα (Πηγή: Εδώ). Τελευταία, η Ζιράτ φέρεται να ηγείται ευρύτερης πρωτοβουλίας που λαμβάνει η τουρκική πρεσβεία στην Ελλάδα, για την εμπλοκή των τουρκικών κεφαλαίων στην ελληνική αγορά, η οποία ξεκινάει με την παροχή φθηνών, επιδοτούμενων δανείων σε Έλληνες αγρότες και επιχειρηματίες, με τη διαμεσολάβηση του γραφείου του ΟΗΕ στην Αθήνα. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου, οι Έλληνες αξιωματούχοι υποδέχτηκαν θετικά την πρόταση (Πηγή: Εδώ). Χαρακτηριστική για το ποιόν της Τράπεζας, η ιστορία εμπλοκής που έχει στην ελληνοτουρκική διαμάχη (χρηματοδοτούσε τον στρατό του Κεμάλ το 1920-1922, ήταν ο κύριος αποδέκτης του σκληρού κεφαλικού φόρου που επέβαλε το τουρκικό κράτος στους Έλληνες της πόλης την περίοδο 1941-1942, χρηματοδότησε την ίδρυση της Τουρκοκυπριακής αγροτικής τράπεζας το 1958). Επίσης, εξίσου χαρακτηριστική για τον τύπο της δραστηριότητάς της, είναι οι καταγγελίες αγγλόφωνων κουρδικών εφημερίδων και ειδησεογραφικών πρακτορείων ότι στο Ιράκ το υποκατάστημα της Ζιράτ λειτουργεί ως υποσταθμός των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών (Πηγή: Εδώ). Σε ό,τι αφορά στις καταναλωτικές υπηρεσίες και στη λιανική, κεντρικό πρόβλημα για την επέκταση των τουρκικών επιχειρήσεων στην ελληνική αγορά είναι η αρνητική στάση που έχουν οι Έλληνες στα τουρκικά προϊόντα (π.χ. η Ιστκμπάλ με τα έπιπλα δεν πάει πολύ καλά γι’ αυτό ακριβώς το λόγο). Εδώ ακριβώς είναι που παίζουν κάποιο ρόλο και τα τουρκικά σήριαλ, και είναι ένας ακόμα λόγος για τον οποίο οι Τούρκοι τα δίνουν πιο φτηνά στα ελληνικά κανάλια, γιατί προσβλέπουν σε μια αλλαγή της στάσης της κοινής γνώμης -που ασφαλώς θα έχει αντίκτυπο και στις καταναλωτικές τους προτιμήσεις. Έπειτα από όλα αυτά, αντιλαμβανόμαστε ότι όντας έξω από την Ε.Ε., οι τάσεις αυτές θα είχαν μεγιστοποιηθεί και η δορυφοριοποίησή μας από την Τουρκία θα ήταν εντονότερη. Θα ήμασταν μονοσήμαντα στραμμένοι προς την Ανατολή, αφού θα είχαμε γυρίσει την πλάτη μας στη Δύση. Βέβαια, για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς, το επιχείρημα αυτό μπορεί να αποδυναμωθεί στο μέτρο που θα επικρατήσει πλήρως η «Γερμανική Ευρώπη» καθώς ο γερμανικός ιμπεριαλισμός προωθεί τη γραμμή της «συνεργασίας» με το νεο-οθωμανισμό για τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής των Βαλκανίων (βλέπε τι έγινε στο Κόσοβο). Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν έχει κριθεί ακόμα τελεσίδικα, κι έτσι υπάρχουν ακόμα περιθώρια για την Ελλάδα για ελιγμούς και συμμαχίες. Αυτή είναι η πραγματικότητα πάνω στην οποία θα πρέπει να συζητήσουμε τη σχέση της χώρας μας με την Δύση, και –δυστυχώς– με την Ε.Ε. Από την άλλη, βέβαια, η σχέση μας με τη Γερμανική Ευρώπη παραμένει εξ ίσου, και χειρότερα, αποικιακή. Έτσι, η συζήτηση περί της χειραφέτησης της χώρας αναγκαστικά πρέπει να γίνει στο πλαίσιο ενός διμέτωπου αγώνα. Αντί να συζητάμε για την ρητορική της «αμέσου εξόδου από την Ε.Ε.» που εκτός ότι παραμένει ρητορική καθώς στερείται οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής βάσης, κινδυνεύει να μας ωθήσει στο άλλο άκρο της δορυφοριοποίησής μας στην Τουρκία, θα έπρεπε να συζητούμε για τους όρους συγκρότησης μιας Βαλκανικής συνιστώσας, πάνω στον άξονα συμμαχιών με την Βουλγαρία και τη Σερβία για αρχή. Ας σκεφτούμε μόνο, πόσο διαφορετική (και καλύτερη) θα ήταν για μας η κατάσταση, αν είχαμε το μυαλό μας στη θέση του κατά την δεκαετία του 1990 και αν δεν γυρνούσαμε την πλάτη μας στα Βαλκάνια με τον τρόπο που το κάναμε. Σε αλληλεπίδραση κι αλληλοκάλυψη, η οικονομίες της Ελλάδας, της Βουλγαρίας και της Σερβίας θα παρείχαν συνθήκες μεγαλύτερης αυτονομίας και αυτάρκειας και στους 3, ενώ τότε τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά, ακόμα και στις διεθνείς συμμαχίες της χώρας, διότι ένα μπλοκ 3 χωρών, και 30 εκατομμυρίων ανθρώπων μπορεί πολύ πιο εύκολα να ‘παίξει’ με τη Ρωσία ή την Κίνα, και με πολύ καλύτερους όρους, απ’ ό,τι ο καθένας μόνος του. Για να μην αναφερθούμε στην μεγιστοποίηση της γεωπολιτικής συμμαχίας και των 3, καθώς θα δημιουργούνταν ένας άξονας που σχεδόν τέμνει κάθετα και οριζόντια την Χερσόνησο του Αίμου, δημιουργώντας ένα ενιαίο χώρο από τη Μαύρα Θάλασσα, μέχρι την Αδριατική, και από το λιβυκό Πέλαγος μέχρι την Κεντρική Ευρώπη. Αυτό ο Νταβούτογλου το είχε καταλάβει πολύ καλά, και γι’ αυτό από το 1995, υποστηρίζει μια ενεργό τουρκική πολιτική στον «μουσουλμανικό βαλκανικό άξονα» ως αντίβαρο σε μια ενδεχόμενη σύμπραξη Ελλάδας και Σερβίας, η οποία και θα δημιουργούσε προϋποθέσεις αυτονόμησης της ευρύτερης περιοχής από τα αποικιακά συμφέροντα Δύσης και Ανατολής. (Πηγή:Εδώ). Βέβαια, εδώ ο Νταβούτογλου έκανε τεράστιο σφάλμα, καθώς υποτίμησε την ακατανίκητη δύναμη της εθελοδουλίας και της ηλιθιότητας των ελλαδικών ελίτ: Αντί όλων αυτών, η Ελλάδα του 1990 συνέπραξε, αφού ο Σαμαράς υποκλίθηκε στον Γερμανό υπουργό εξωτερικών Γκένσερ (τυχαίο; δε νομίζω), στην δολοφονική πολιτική διάλυσης των Βαλκανίων, και -αργότερα- σε μια πολιτική ταυτόχρονα ευρωλιγούρικη και τουρκολιγούρικη… Τα αποτελέσματα γνωστά σε όλους. Βάσει όλων αυτών, το 1992 ο Γιώργος Καραμπελιάς σ’ ένα κείμενό του (δημοσιευμένο στο εξαντλημένο «Ελλάδα, μια χώρα των συνόρων») έγραφε: Η Ευρώπη είναι η τακτική, τα Βαλκάνια, η στρατηγική. Αυτό το διαλεκτικό σχήμα, αντιστοιχεί στις ανάγκες του «διμέτωπου» αγώνα ενάντια στην διπλή (και ίσως και «ταυτόχρονη») αποικιοποίηση της χώρας που αξιώνουν Τουρκία και Γερμανία. Και αυτή η «κύρια αντίθεση» είναι που διαμορφώνει τη συγκεκριμένη στάση έναντι της Ε.Ε.

Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του "Νέου Λόγιου Ερμή"

Λάκης Προγκίδης

Δημιουργώ άρα υπάρχω

σελ. 5

Πέτρος Αρτάνης

Ελευθερία

σελ. 9

Μιχάλης Γ. Μερακλής

Δράμα και λαϊκός πολιτισμός στην αρχαία Αθήνα: Η γυναίκα

σελ. 10

Μάριος Κωνσταντίνου

Tο Υπερρεαλιστικό Ριζίτικο του Ρήγα

σελ. 16

Βασίλειος Μαρκεζίνης

Ρωσία και ΕΕ: Η αναπόφευκτη επαναπροσέγγιση

σελ. 24

Τσιχάν Τουγκάλ

Δημοκρατικοί Γενίτσαροι: Ο ρόλος της Τουρκίας στην Αραβική Άνοιξη

σελ. 53

Αφιέρωμα: Κώστας Παπαϊωάννου

Εισαγωγή: Ο φιλόσοφος της σύνθεσης

σελ. 75

Οκτάβιο Παζ

In Memoriam: Κώστας Παπαϊωάννου

σελ. 77

Παναγιώτα Βάσση

Κώστας Στρ. Παπαϊωάννου. Opera et dies

σελ. 83

Γιώργος Καραμπελιάς

Μάζα και Ιστορία

σελ. 95

Ρεϋμόν Αρόν

Προμηθέας και Λούσιφερ: Ο Μαρξ του Κώστα Παπαϊωάννου

σελ. 112

Σωτήρης Γουνελάς

Κώστας Παπαϊωάννου: Ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός και η νόθα δυτικοευρωπαϊκή συνέχειά του

σελ. 130

Κώστας Παπαϊωάννου

Πλάτων ο ειδώς: Φιλοσοφία της καταδικασμένης συνείδησης

σελ. 137

Κώστας Παπαϊωάννου

Η Δύση και η Ρωσία: Εισαγωγή στη ρωσοφοβία του Μαρξ

σελ. 159

Έργα του Κώστα Παπαϊωάννου που κυκλοφορούν στα ελληνικά

σελ. 184

Μελέτης Η. Μελετόπουλος

Αβροτέλης Ελευθερόπουλος (1869-1963): Το μακρύ οδοιπορικό ενός Καππαδόκη κοινωνιολόγου στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, Μέρος Α’

σελ. 185

Σπύρος Κουτρούλης

Ο συντηρητισμός, ο ρομαντισμός και η Αριστερά: Η περίπτωση του Κωνσταντίνου Τσάτσου, Μέρος Α΄

σελ. 204

Αστέριος Αργυρίου

Εισαγωγή στην ελληνική πολεμική και απολογητική γραμματεία έναντι του ισλάμ κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας

σελ. 227

Χρίστος Δάλκος

Η προέλευση καί η πρωταρχική σημασία του ονόματος «Αρβανίτης»

σελ. 249

Βιβλιοκρισίες

Σπύρος Κουτρούλης

Νάσος Βαγενάς, Κινούμενος Στόχος: Κριτικά κείμενα

σελ. 259

Σπύρος Κουτρούλης

Νάσος Βαγενάς, Μεταμοντερνισμός και Λογοτεχνία

σελ. 259

Σπύρος Κουτρούλης

Ιωάννης Τσέγκος, Ο Ψυχιατρικός Κοινοτισμός

σελ. 262

Χρίστος Δάλκος

Γιάννης Παπακώστας, Από τη λογοτεχνία στον κοινωνικό προβληματισμό

σελ. 264

Δημήτρης Μπαλτάς

Κύριλλος, Ελευθερία καί Ευθύνη

σελ. 267

Δημήτρης Μπαλτάς

Χάιντς Χάιμζετ, Τά έξι μεγάλα προβλήματα της δυτικής μεταφυσικής

σελ. 269

Παναγιώτα Βάσση

Γιώργος Ν. Πολίτης, Το Δικαίωμα της Πολιτικής Ανυπακοής

σελ. 270

Χρίστος Δάλκος

Ελληνικά Κάλαντα

σελ. 274