Σ.Στίνας,ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ-εβδομήντα χρόνια κάτω από την σημαία της σοσιαλιστικής επανάστασης, εκδόσεις Ύψιλον, Αθήνα 1985,

 

A.Η χριστιανική αγάπη δεν διακρίνει εχθρούς και φίλους δίνεται χωρίς φειδώ σε καθένα. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και το παρακάτω  που αναφέρει ο Α.Στίνας στις αναμνήσεις του:

"Εκτός όμως απο τους κορέους και την κτηνώδη συμπεριφορά του νωματάρχη δεσμοφύλακα, στο Τμήμα Μεταγωγών Χαλκίδας δεν περάσαμε και άσκημα. Ούτε φυσικά συσσίτιο από το Τμήμα υπήρχε ούτε και στην αγορά  μπορούσαμε να βρούμε τίποτε. Φρόντισε όμως ο Δεσπότης Χαλκίδας και μας δίνονταν κάθε μέρα αρκετή ποσότητα από ψάρια. Τα βράζαμε μόνοι μας και τα τρώγαμε. Εκεί στο Τμήμα Μεταγωγών μας είχε επισκεφτεί και ο Σκαρίμπας. Μας χαιρέτησε με πολλή συγκίνηση έναν-έναν, μας συνέστησε υπομονή και θάρρος και μας πρόσφερε από ένα πακέτο τσιγάρα και ένα κουτί σπίρτα στον καθένα....Η συμπεριφορά των κατοίκων απέναντί μου ήταν καλή. Το ίδιο και του νωματάρχη και των χωροφυλάκων. Νοίκιασα με την άδεια του νωματάρχη ένα δωμάτιο και με εντολή του Δεσπότη Καρύστου μου ' διναν συσσίτιο απ' αυτό που χορηγούσε ο Δ.Ε.Σ. για τα παιδιά. Σχεδόν κάθε μέρα μπλιγούρι με σταφίδες...Πραγματικό στοργικό ενδιαφέρον για όλους τους εξόριστους της περιοχής του είχε δείξει ο Δεσπότης Παντελεήμων Καρύστου (έμενε τότε στην Κύμη). Εκτός από τα τρόφιμα και τα φάρμακα του Δ.Ε.Σ. που διαχειριζότανε και που μ' αυτά βοηθούσε τους εξόριστους και τους καταδιωκόμενους, φαίνεται ότι ήταν συνδεδεμένος  και με τις μυστικές συμμαχικές υπηρεσίες.  Ύστερα από μικρό διάστημα από τότε που δραπετέψαμε , έφυγε και ο ίδιος για την Αίγυπτο και ξανήλθε με την κυβέρνηση και την Ταξιαρχία του Ρίμινι σαν Μητροπολίτης των Ενόπλων Δυνάμεων. Στα πρόσωπο και αυτού του Δεσπότη και του Δεσπότη Χαλκίδος γνωρίσαμς δυο ανθρώπους που δείξανε στοργή, συμπάθεια και πραγματικό ενδιαφέρον για μας. Δεν έχει  δίκιο ούτε ο Κορδάτος που τους τοποθετεί όλους στην αντίδραση, ούτε ο Ντάντε που τους βάζει όλους στην Κόλαση.

Στα μέσα του Οκτώβρη, ύστερα απο δυόμισι μήνες παραμονή μου στις Κονίστρες αποφάσισα να δραπετέψω. Το έκανα γνωστό στους φίλους και στον Δεσπότη. Αυτός ο τελευταίος προσφέρθηκε να με στείλει στη Μέση Ανατολή και μέχρι τότε να με κρύψει σε ασφαλές μέρος. Αρνήθηκα αλλά δεν του φανέρωσα τις διαφορές μας με τους πατριώτες. Μου έδωσε μια αρκετή ποσότητα φασόλια για να ξεκινήσω χορτάτος. Κι ακόμα αυτός ο αγαθός Ιερωμένος, αφού πρώτα μου τρύπησε το πόδι με ένα πηρούνι έτσι που να φαίνεται σαν δαγκωματιά από σκύλο, υπέγραψε και σφράγισε  ένα χαρτί  όπου έγραφε ότι "έχω δηγχθεί υπό λυσσώντος κυνός και έχω άμεση ανάγκη εισαγωγής στο Λυσσιατρείο ". "Αυτό μου λέει, να το δείχνεις στα μπλόκα. Έχω βάλει προγενέστερη ημερομηνία για να φαίνεται αμεσότερος ο κίνδυνος και αμεσότερη συνεπώς η ανάγκη θεραπείας". Με φίλησε και μου ευχήθηκε καλό ταξίδι και καλή τύχη. Δεν χρειάστηκε να το δείξω πουθενά αυτό το χαρτί. Αλλά δοκίμασα βαθιά συγκίνηση από την καλοσύνη, την εξυπνάδα και την τόλμη αυτού του Δεσπότη".

Σ.Στίνας,ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ-εβδομήντα χρόνια κάτω από την σημαία της σοσιαλιστικής επανάστασης, εκδόσεις Ύψιλον, Αθήνα 1985, σελ.373,374

B.Ακροναυπλία, οι ευθύνες της σταλινικής ηγεσίας για την παράδοση στους κατακτητές των έγκλειστων κομμουνιστών

"Εαν η δικτατορία είναι μια φορά υπεύθυνη για την παράδοσή μας στους γερμανούς, η σταλινική ηγεσία είναι εκατό φορές. Πρέπει να σημειωθεί ότι το μεγαλύτερο μέρος των κρατουμένων της Ακροναυπλίας ντουφεκίστηκαν. Εκτός φυσικά από τα ηγετικά στελέχη που όλα δίχως εξαίρεση κατόρθωσαν να δραπετεύσουν.

Αυτή η επαίσχυντη και εγκληματική πράξη της σταλινικής ηγεσίας εξηγείται από το ένα μέρος απο τη δειλία του μπρος σε μια πιθανή σύγκρουσή μας με τη φρουρά και απο το άλλο (προ παντός απ' αυτό), από τις αυταπάτες που έτρεφαν για τη στάση των γερμανών, συμμάχων ακόμα τότε της Ε.Σ.Σ.Δ., απέναντί τους. Δηλαδή περίμεναν τους γερμανούς σαν φίλους και δικούς τους ανθρώπους...

Στις αρχές του Μάη, δηλαδή λίγες μέρες μετά την παράδοσή μας στους γερμανούς, δυο γερμανοί αξιωματικοί και ένας αξιωματούχος της Βουλγαρικής Πρεσβείας, μπαίνουν στο Στρατόπεδο με έναν ονομαστικό κατάλογο 27 "σλαυομακεδόνων" και τους αφήνουν ελεύθερους. Εμείς και όλοι οι κρατούμενοι αυτούς τους 27 τους ξέραμε για κομμουνιστές. Τώρα αυτοί που καταρτήσανε τον κατάλογο, δηλαδή η Βουλγαρική Πρεσβεία ή πιο σωστά η Βουλγαρική Ασφάλεια, βεβαιώνει τους γερμανούς ότι δεν πρόκειται για κομμουνιστές, αλλά για σλαυομακεδόνες εθνικιστές. Και μ' αυτή την βεβαίωση και την εγγύηση της Βουλγαρικής Πρεσβείας οι γερμανοί τους αφήνουν ελεύθερους.

Η σταλινική ηγεσία όχι μόνον δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να δώσει μια πολιτική εξήγηση γι' αυτό το αρκετά περίεργο γεγονός, αλλά αντίθετα το χαιρέτισε και το πρόβαλε στη μάζα των κρατουμένων  σαν απόδειξη των καλών προθέσεων των γερμανών απέναντί τους.

Ήταν πλεον βέβαιοι για την απόλυσή τους και είχαν αρχίσει να προετοιμάζονται. Κι ακόμα γίνονταν κάθε μέρα όλο και περισσότερο επιθετικοί και προκλητικοί εναντίον μας. Εμάς δεν επρόκειτο να μας αφήσουν ελεύθερους οι χιτλερικοί φίλοι τους και σύμμαχοι τους. Εμείς όλοι προοριζόμαστε για το εκτελεστικό απόσπασμα. Συμπεριφέρονταν και μιλούσαν σαν να ήταν αυτοί πλέον κύριοι ή συγκύριοι με τους γερμανούς της κατάστασης. Αυτοί που διαβάζουν αυτές τις γραμμές πρέπει να πιστέψουν ότι δεν υπάρχει καμία υπερβολή σ΄αυτά".

Α.Στίνας, ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ, Εβδομήντα χρόνια κάτω από τη σημαία της σοσιαλιστικής επανάστασης, εκδόσεις Ύψιλον, β' έκδοση, Αθήνα 1985, σελ.271,272.

Γ.Η "σφαγή των διεθνιστών κομμουνιστών" από τους σταλινικούς τον Δεκέμβρη του '44

Ο Α.Στίνας αναφέρεται στις δολοφονίες τροτσκιστών, αρχειομαρξιστών και οπαδών της δικής του ομάδας από τον σταλινισμό. Μετά το 74 μια ομάδα που συγκροτήθηκε γύρω από το ΚΚΕ εσωτ. ξαναδιάβασε τις διώξεις των αιρετικών κομμουνιστών από την ΟΠΛΑ και τον ΕΛΑΣ και τις καταδίκασε. Αντίθετα και σήμερα διάφορες ιστοσελίδες που αν και επίσημα δεν συνδέονται με το ΚΚΕ, διαπνέονται από τον σταλινισμό  δικαιολογούν απόλυτα τις πράξεις αυτές(ενώ καταδικάζουν την δολοφονία της Ε.Παπαδάκη). Δεν υπάρχει κάτι αινιγματικό σε όλα αυτά. Η σταλινική ιδεολογία ως ολοκληρωτική επιχείρησε να καταστείλει κάθε άλλη ιδεολογία είτε ήταν φιλελεύθερη (ΕΔΕΣ, ΕΚΚΑ, ΠΕΑΝ) είτε αιρετικά αριστερή είτε οποιαδήποτε άλλη.

Ο επαναστατικός ντεφαιτισμός του Στίνα δεν ήταν παρά ο λενινιστικός ντεφαιτισμός του Α' παγκοσμίου πολέμου που διακήρυξε την μετατροπή των εθνικών πολέμων σε εμφύλιους και την συναδέλφωση των στρατιωτών.Χωρίς αμφιβολία ήταν μια λανθασμένη άποψη , δογματική που δεν λάμβανε υπόψην ότι η χώρα μας βρισκόταν υπο κατοχή. Παρόλα αυτά η βιολογική τους εξόντωση ήταν εντελώς λανθασμένη και καταδικαστέα πράξη.

Από αυτό το πογκρόμ τυχαία γλύτωσε και ο Στίνας και ο Καστοριάδης.

Γράφει ο Α.Στίνας: "Αυτή η "Λαϊκή Δημοκρατία" που ζήσαμε και γνωρίσαμε τον Δεκέμβρη ΤΟΥ '44 στην Αθήνα, ήταν ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να γίνει για τη  δυσφήμιση, τη γελοιοποίηση και τον εξευτελισμό του σοσιαλισμού... Και εκείνοι που δίναν το χρώμα, τη μορφή και την ουσία της "Λαϊκής Δημοκρατίας" ήταν οι ομάδες της ΟΠΛΑ και της Πολιτοφυλακής και οι ανακριτές. Αυτές οι ομάδες αναζητούσαν μέρα και νύχτα υπόπτους για να τροφοδοτούν μ' αυτούς τους υπόπτους τους ανακριτές και τα νεκροταφεία...Αν σου βρίσκαν έντυπα τροτσικιστικά η ποινή εκτελούνταν αμέσως ήταν θάνατος"(σελ.427)

Δ.Ενάντια στον Τρότσκυ και στον τροτσκισμό

"Στο "Τρομοκρατία και Κομμουνισμός"(σημ. ο Τρότσκυ) γράφει ότι το κόμμα έχει  υποκαταστήσει με τη δικτατορία του την εξουσία της εργατικής τάξης γιατί "οι κομμουνιστές εκφράζουν τα θεμελιώδη συμφέροντα της εργατικής τάξης". Αλλά τα "τα θεμελιώδη συμφέροντα της εργατικής τάξης" είναι η χειραφέτησή της. Και η χειραφέρηση δεν μπορεί να συμβιβαστεί και δεν μπορεί να εννοηθεί όταν "εκφράζεται" από άλλους οποιοιδήποτε και αν είναι αυτοί.

Στο "Τρομοκρατία και Κομμουνισμός" ο Τρότσκυ δίνει τη συνταγή που θα εφαρμόσει κατόπιν ο Στάλιν: "Επιστράτευση των εργατών", "καταναγκαστική εργασία", "αμείλικτη δικτατορία του Κράτους με την πιο άσπλαγχνη μορφή που με τη δύναμη της εξουσίας περισφίγγει τη ζωή των πολιτών προς κάθε διεύθυνση".

Με τη θεωρία του εκφυλισμένου εργατικού κράτους αφαιρεί από τον σοσιαλισμό τον  Σοσιαλισμό. Ο Σοσιαλισμός δεν είναι μια αυτοδιευθυνόμενη κοινότης χειραφετημένων ανθρώπων, αλλά μια εκμεταλλευτική κοινωνία με κρατικοποιημένα τα μέσα παραγωγής. Και η μοίρα της εργατικής τάξης είναι, να είναι ταυτόχρονα κυρίαρχη και καταπιεζόμενη τάξη. Κυρίαρχη με την "ιστορικοδιαλεκτική" έννοια του όρου επειδή τα μέσα παραγωγής είναι κρατικοποιημένα και καταπιεζόμενη επειδή άλλος και όχι αυτή κατέχει την εξουσία και στο  κράτος και στα μέσα παραγωγής και παντού.

Ο Τρότσκυ ήταν ο πιο αναρμόδιος και ο πιο ακατάλληλος για θεωρητικός της σοσιαλιστικής επανάστασης. Αυτός ήταν ένας από τους κυριότερους αρχηγούς εκείνων που με τα λόγια και με τα έργα, με τη "διαλεκτική" και τα πολυβόλα φράξανε το δρόμο στην επανάσταση και ξαναβάλανε τους εργάτες στο ζυγό" (σελ.457,458)

Ε.Κατά του συνθήματος για την ανεξαρτησία Μακεδονίας-Θράκης

Γράφει ο Α.Στίνας, ο επαναστάτης,ο  διεθνιστής, ο δάσκαλος του Κ.Καστοριάδη:

"Η εργατική τάξη έχει αναμφισβήτητα καθήκον να υπερασπίζει τις εθνικές μειονότητες εναντίον της "δικής της αστικής" τάξης. Και όταν η μειονότητα ζητήσει να αποσπαστεί από το κράτος, έχει καθήκον να σταθεί στο πλευρό της. Αλλά δεν μπορεί η ίδια η εργατική τάξη να δημιουργεί ζήτημα ίδρυσης ιδιαίτερου εθνικού κράτους από την μειονότητα όταν αυτή η ίδια η μειονότητα δεν το θέτει. Το κύριο καθήκον μιας επαναστατικής οργάνωσης είναι να συνενώνει τις εργαζόμενες μάζες ανεξάρτητα από εθνότητα στην κοινή πάλη για τον σοσιαλισμό. Ούτε η μακεδονοσλαυκή μειονότητα που ζούσε μέσα στα όρια του ελληνικού κράτους, ούτε αυτή που βρισκόταν στις άλλες βαλκανικές χώρες είχαν θέσει ζήτημα απόσπασης τους απ' αυτά και δημιουργίας μακεδονικού κράτους.

Εξ άλλου η ανταλλαγή των πληθυσμών είχε δημιουργήσει στη Μακεδονία μια εντελώς διαφορετική κατάσταση απ' αυτήν που υπήρχε προηγούμενα. Στις περιοχές που προηγούμενα κατοικούσαν σλαυομακεδόνες τώρα είχαν εγκατασταθεί εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες από την Μικρά Ασία. Υπήρχε μια πραγματικότητα που δεν μπορούσε και δεν έπρεπε να αγνοηθεί.

Σ΄αυτή την απόφαση δεν διαφώνησαν παρά ο Αποστολίδης και ο Κορδάτος.

Η απόφαση για τη θέση αυτού του συνθήματος είχε ληφθεί από το 5ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Κι αυτός που το έθεσε ήταν το βουλγαρικό κομμουνιστικό κόμμα και δεν ήταν καθόλου από λόγους αρχής, αλλά καθαρά από λόγους σκοπιμότητας, από την προσπάθεια του δηλαδή να επηρεάσει και να προσεταιριστεί τους πρόσφυγες σλαυομακεδίνες που ήταν συγκεντρωμένοι σε ορισμένες περιοχές της Βουλγαρίας και που αποτελούσαν μια υπολογίσιμη, αξιόμαχη και ένοπλη  δύναμη. Οι έλληνες αντιπρόσωποι στο Συνέδριο (Μάξιμος, Πουλιόπουλος, Μάγγος) το δέχτηκαν δίχως συζήτηση, οι γιουγκοσλάβοι το απέρριψαν.

Το χειρότερο ήταν ότι αυτό το σύνθημα που καμιά  άμεση ανάγκη του κινήματος δεν το επέβαλε, το κόμμα το έθεσε σχεδόν στο κέντρο όλης της πολιτικής του δραστηριότητας.

Στις συνελεύσεις των συνδικάτων, μέλη του κόμματος προτείνανε να ληφθεί απόφαση υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας της Μακεδονίας και Θράκης" (σελ.101,102).

Στα επόμενα χρόνια τόσο ο Πουλιόπουλος, όσο και ο Σ.Μάξιμος απέρριψαν το σύνθημα αυτό που ισοδυναμούσε με διαμελισμό της χώρας. Το ΚΚΕ το 1934 θα το εγκαταλείψει και θα  το αντικαταστήσει με το σύνθημα της ισοτιμίας όλων των μειονοτήτων. Θα επανέλθει με την απόφαση της 5ης Ολομέλειας, λίγο πριν την λήξη του εμφυλίου,  και θα εγκαταληφθεί πάλι από την 6η Ολομέλεια